"ไอ้ตาเฒ่าเอ๊ย มาช่วยกันหน่อยสิ! ดูสิว่าหลานชายคนโตของข้าเอาอะไรกลับมาบ้าง" หญิงชราหยิบไก่ป่าออกจากตะกร้าเขย่าไปมา
"หลานชายข้าเก่งขนาดนี้เลยหรือ?" ตาหลี่ลุกขึ้นยืน
"พ่อคะ หลานชายพ่อเก่งสุดๆ ไปเลย ดูสิว่านี่อะไร" อาเขยสะใภ้รองดึงผ้าขนหนูออก เผยให้เห็นฟักทองหนัก 20 ชั่งลูกมหึมา
"แม่เจ้าโว้ย! ข้าอยู่มาเสียปูนนี้ เพิ่งเคยเห็นฟักทองลูกใหญ่เบ้อเริ่มแบบนี้เป็นครั้งแรก" ตาหลี่ยกฟักทองขึ้นชั่งน้ำหนักไปมา
หลี่ไหลฝูทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่ง แล้วตะโกนว่า "ท่านย่า รีบทำอะไรให้กินหน่อยเถอะ ข้าหิวจะแย่แล้ว"
"มาแล้ว มาแล้ว! ย่าจะต้มซุปฟักทองให้กินนะ"
หลี่ไหลฝูรีบห้าม "ท่านย่า อย่าต้มซุปฟักทองเลย เอาไปนึ่งดีไหม?" เขากินซุปผักป่ามาสองวันแล้ว อยากกินของแห้งๆ บ้าง
"ตามใจหลานชาย" ตาหลี่เป็นคนตัดสินใจทันที ประโยคที่หลี่ไหลฝูบอกว่าถ้ามาที่นี่แล้วต้องนั่งอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ ทำให้ผู้เฒ่าตกใจ กลัวว่าหลานจะไม่อยากมาที่นี่
หลานชายอยากกิน? หญิงชราจะปฏิเสธได้อย่างไร? นางบอกว่า "เสี่ยวเจวียน เจ้าไปหั่นฟักทองมาชิ้นหนึ่งนึ่งให้ไหลฝู ส่วนพวกเราค่อยกินตอนเย็นแล้วกัน" ตามปกติพวกเขากินข้าวกันแค่สองมื้อ ไม่มีธรรมเนียมกินมื้อเที่ยง จะว่าไม่มีธรรมเนียมก็ไม่ใช่ ประเด็นหลักคือไม่มีอะไรจะกิน
หลี่ไหลฝูไม่ยอมทำตามนั้น บอกว่า "ท่านอาเขยรอง เอาไปนึ่งสักครึ่งลูกเลยเถอะ ถ้าพวกท่านไม่กิน ข้าก็ไม่กินด้วย แล้วข้าจะไปตามเสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลงมากินนกย่างด้วยกัน"