ยุคสมัยนี้ชาวบ้านยอมเชื่อธนาคารตูดไก่ ยังไม่เชื่อธนาคารของรัฐ ทุกอย่างพึ่งพาไข่ไก่เอาไว้แลกเกลือนิดๆ หน่อยๆ
"ข้าไม่กล้าเอากลับไปหรอก พ่อข้าน่ะใจร้อน จะซัดข้าอีกสักยก" หลี่เถี่ยจู้ยัดไข่ใส่มือตาเฒ่าหลี่แล้ววิ่งกลับ
หลี่ไหลฝูวิ่งไล่ถึงหน้าประตูบ้าน ตาเฒ่าหลี่ถือไข่พลางยิ้มพูดว่า "หลานชาย อย่าวิ่งตามเลย พ่อมันคงอยากขอบคุณข้ากระมัง ปลายปีที่แล้วสหกรณ์จะถอดถอนเขาจากตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน ข้าก็ประกาศในหมู่บ้านว่าใครก็ห้ามแย่งตำแหน่งเขา สหกรณ์หมดวิธีเลยถอดถอนไม่สำเร็จ"
เสี่ยวหลงกับเสี่ยวหู่สองเด็กซนหยุดนิ่งอยู่ข้างกายตาเฒ่าทันที สายตาจับจ้องไข่ไก่ฟองนั้นไม่วางตา
"พ่อเฒ่า เอาไข่มาให้ข้า ข้าจะต้มให้หลานชาย" ยายเฒ่าเห็นตั้งนานแล้ว
"ย่า อย่าต้มเลย ตอกไข่ลงในหม้อผักป่า เอาให้ทุกคนได้กินด้วยกันดีกว่า" เขาไม่ใช่เด็กอมมือยุคนี้สักหน่อย ต้มไข่ฟองเดียวแล้วกินคนเดียว? ให้คนตั้งมากมายมองดู เขาก็กินไม่ลงคอ
"แบบนั้นจะได้ยังไง?" ยายเฒ่าส่ายหน้าดุจกลองสะบัด
"ย่า ฟังข้าเถอะนะ!" หลี่ไหลฝูถือไข่เดินเข้าครัว
ยายเฒ่ายังอยากพูดอะไรอีก ตาเฒ่าก็พูดขึ้นก่อนว่า "พอได้แล้ว ให้เด็กๆ กินทีหลังก็ยังได้ อีกอย่างเด็กมีน้ำใจกตัญญูก็อย่าขวางเลย เจ้าตามใจเกินไป เดี๋ยวบ่มนิสัยเด็กออกมาไม่ดี"
"ฮึ! เจ้าน่ะถูกไปหมดแหละ"
ยายเฒ่าเพิ่งเดินเข้าครัว อาเขยสะใภ้รองก็ชิงพูดว่า "แม่ ข้าก็ห้ามไม่ไหว! ดูสิ ไหลฝูตอกไข่ใส่หม้อไปแล้ว"