เมื่อใส่ข้าวโพดลงหม้อแล้ว เขาก็นั่งอยู่หน้าเตาใส่ฟืน มองดูเมล็ดข้าวโพดสดใหม่ เขารู้ว่าคงเอาไปปลูกลงดินตรง ๆ ไม่ได้ ต้องรอให้เมล็ดงอกก่อน แต่เขาก็ทำไม่เป็น! กัดฟันฝืนใจเอาเมล็ดข้าวโพด 20 เมล็ดปลูกลงดินไปเลย อย่างไรก็เป็นดินดำในมิติ คงไม่ง่ายดายอย่างที่คิด
พลางใส่ฟืนไปด้วย มองดูในหม้อไปด้วย ก็ทำมือจะหยิบบุหรี่ตามความเคยชิน แต่คว้าได้แต่อากาศ กางเกงไม่มีกระเป๋า
ชาติก่อนเขาเป็นพวกสูบบุหรี่จัด ต้องรีบหาเงินแล้ว!
เมื่อข้าวโพดสุกแล้ว กลิ่นหอมข้าวโพดลอยออกมาจากหม้อ เขาคีบเอาข้าวโพดขึ้นมา แล้วหักเป็นสองท่อนอย่างรวดเร็ว
แทะรอยที่แกะเมล็ดออกให้เรียบ แล้วหยิบครึ่งหัวนั่นเดินออกไปข้างนอก “ท่านปู่ ผมกินแค่ครึ่งเดียวก็พอ ครึ่งนี้ให้ท่านปู่กิน”
“หลานรักของปู่ เจ้ากินเถอะ ปู่ไม่กิน”
เขายัดใส่มือท่านปู่ลี่โดยตรง พลางบอกว่า “ท่านปู่ ถ้าท่านไม่กิน ผมก็ไม่กินเหมือนกัน”
ท่านปู่ลี่รู้ว่าหลานชายคนโตกตัญญู เอามือแกะเมล็ดข้าวโพดออกมาห้าหกเมล็ดแล้วบอกว่า “ปู่กินแค่นี้ก็พอ ที่เหลือเอาไปให้ย่าเจ้า อาสะใภ้รองของเจ้า แล้วก็ให้เสี่ยวหลงกับเสี่ยวหู่พวกเขาได้ชิมบ้าง”
หลี่ไหลฝูกินซังข้าวโพดไปด้วย ส่วนท่านปู่ลี่ก็ค่อย ๆ เอาเมล็ดใส่ปากทีละเมล็ด เคี้ยวช้า ๆ ละเมียดละไม
เขานอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ ปากก็เคี้ยวข้าวโพดไปด้วย แต่ใจกลับเข้าไปอยู่ในมิติ มองดูข้าวโพดที่เพิ่งปลูกลงไปเมื่อครู่ ไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไร? วางซังข้าวโพดที่กินเสร็จแล้วไว้ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว แล้วนึกส่งใจให้หยั่งลึกลงไปในดิน อยากดูว่าเกิดอะไรขึ้น?