หลี่ไหลฝูกับอีกสองคนขุดไส้เดือนใต้ต้นไม้ใหญ่สองสามตัว แล้วหาทำเลริมแม่น้ำ วางเท้าแช่น้ำกันเลย เด็กน้อยสองคนเล่นน้ำกันตัวเปลือยเปล่า กระสอบแป้งที่สวมใส่ก็โยนทิ้งไว้ริมตลิ่ง
หลี่ไหลฝูกำลังจะเกี่ยวเบ็ดตกปลา หลี่เถี่ยจู้อุ้มเด็กคนหนึ่งเดินมาร้องบอก "อาเล็ก ลูกชายคนเล็กข้าก็จะมาเล่นด้วย ช่วยดูลูกข้าทีนะ ต้องเรียกเจ้าว่าคุณปู่อาน้อยแล้วล่ะ ดูให้ดีนะเจ้าคะ"
ฟังแล้ว? หลี่ไหลฝูชี้ไปข้าง ๆ เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลงอย่างสบายอารมณ์ "ให้ไปเล่นด้วยกันเลย ข้าดูแลให้ดีเอง รับรองไม่เป็นไร"
เด็กคนนี้อายุแค่ห้าหกขวบ แต่ปากก็พร่ำเรียก "คุณปู่เสี่ยวหลง คุณปู่เสี่ยวหู่" ไม่หยุด ทำให้หลี่ไหลฝูหลุดขำไม่หยุด
"อาเล็ก นี่เจ้าจะตกปลาด้วยเชือกป่านหรือ?" หลี่เถี่ยจู้เพิ่งเห็นเส้นเอ็นตกปลาของหลี่ไหลฝู
"เจ้าก็เสือกจัง ทำอะไรก็ไปทำไป๊" หลี่ไหลฝูตอบอย่างรำคาญ
"เฮ้ยทุกคนมาดูนี่เร็ว คุณอาหลี่ไหลฝูใช้เชือกป่านกับเข็มเหล็กงอทำเบ็ดตกปลา" หลี่เถี่ยจู้ตะโกนไปทางที่ไม่ไกลนัก
"ไสหัวไปได้แล้ว ถ้าพล่ามอีกข้าจะให้เสี่ยวหู่เสี่ยวหลงตีลูกเจ้าซะนี่" หลี่ไหลฝูขู่
"อย่า ๆ ๆ! อาเล็กอย่าโกรธเลยนะ ข้าแค่พักสักหน่อย ไม่พูดแล้วได้ไหม?"
หลี่ไหลฝูผูกก้อนหินไว้กับเชือกป่าน แล้วโยนลงน้ำดังตูม ใช้จิตสัมผัสตามเส้นเอ็นไปในน้ำ ส่ายไปมา จู่ ๆ ก็มีปลาตัวหนึ่งว่ายเข้ามางับเหยื่อ
"อาเล็ก ถ้าอยากตกปลาจริง ข้าจะไปหมู่บ้านข้าง ๆ ยืมเบ็ดมาให้ เจ้าใช้ท่อนไม้กับเชือกป่านจะตกปลาได้ไง? มันเหลวไหลน่า" หลี่เถี่ยจู้มวนใบยาด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ ควันพวยพุ่งราวกับปล่องไฟ แต่ปากเจ้านี่ยังคงพูดไม่หยุด