“แกนี่มันเด็กเหลือขออะไรก็ไม่รู้”
“พูดให้ฟังง่ายๆ ก็คือแบ่งเป็นสามระดับ ก ข ค ระดับ ค ซื้อบุหรี่ราคาไม่เกินหนึ่งเหมาได้ บุหรี่เศรษฐกิจอย่างต้าชานชานก็แปดเซ็น ระดับ ข อย่างมู่ตานกับต้าเฉียนเหมินราคาประมาณสี่เหมา ระดับ ก น่ะ... ฉันพูดไปแกก็ไม่เข้าใจอยู่ดี”
หลี่ไหลฝูอุทานในใจทันที โอ้โห เกือบทำเอาเอวเคล็ด ที่แท้กำลังฟังมันส์ๆ ไหงมาดับคอดับคอตรงนี้ซะได้
“เจ้านกสี่ตัวของแกทั้งตัวก็เอ๊าะๆ สามสองสี่อย่างมาก เอาใบระดับ ข แลกได้ไหม”
“สองใบ”
ลี่ไหลฝูพูดจบก็มองไปทางไกล ท่าทางแบบนี้ชัดเจนว่าไม่ลดละ
“ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่มันโหดจริงๆ นะเนี่ย ถ้าแกเป็นลูกฉัน ฉันจะฟาดแกให้เข็ด” พ่อค้าพูดพลางด่าทอ พร้อมกับหยิบใบสองใบยื่นให้
พี่... พี่ค่ะ หนูไม่... แลก แลกไม่ยอมเด็ดขาด สาวน้อยตัวน้อยกุมนกตัวหนึ่งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“ไปๆ ไปซื้อขนมกัน!” พอได้ยินคำว่าซื้อขนม สาวน้อยถึงยอมปล่อยนกในมือ
ถือใบบุหรี่เดินเข้าสหกรณ์ขายของ พนักงานขายเอนตัวพิงเคาน์เตอร์อยู่แล้ว พอเห็นก็พูดขึ้นว่า “หนูน้อย ไว้มีนกอีกก็เอาฝากป้าได้นะ ป้าจะเอาน้ำตาลมาแลกให้”
ให้ตายสิ ทำไมฟังดูพิกลๆ ยังไงไม่รู้
“ป้าครับ ขอด้าเฉียนเหมินสองซอง”
“หนูนี่สูบบุหรี่ดีๆ ซะด้วยสิ บุหรี่เศรษฐกิจกับต้าเฉียนเหมินมันก็แปดเซ็นเหมือนกัน มีตัวกรองกับไม่มีตัวกรองสูบแล้วมันจะต่างกันตรงไหน สูบยังไงก็แค่ควันเข้าปอดทั้งนั้น จะสิ้นเปลืองซื้อแพงๆ ไปทำไม กลับบ้านไปพ่อแม่รู้เข้าหล่ะก็ ขาไม่หักไปเลยเหรอ”