หลี่ไหลฝูกลัวว่าจ้าวฟางจะตื่นเต้นอีก ก็รีบใช้ตะเกียบจิ้มชิ้นฟักทองขึ้นมาชิ้นหนึ่ง "พี่ครับ ชิ้นแรกให้ผมเถอะ" เจียงหย่วนวิ่งกลับมาอีกแล้ว
"อ้า..."
"ไปให้ไกลๆ เลย ฉันเป็นพี่ชายคนที่สองของแก" เขาถูกเจียงเทาจับท้ายทอยลากไปไว้ด้านหลังอีกครั้ง
เจียงหย่วนลุกขึ้นมานวดก้น แล้วเดินตามหลังเจียงเทาไป เห็นได้ชัดว่าเคยชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว จ้าวฟางถือชามรับฟักทองที่หลี่ไหลฝูยื่นให้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "ฟักทองลูกนี้แค่ดมก็ได้กลิ่นหอมหวานแล้ว"
เขาหยิบอ่างข้าง ๆ มา แล้วเก็บฟักทองทั้งหมดลงในอ่าง ไอ้เด็กเวรสองคนนั้นถือชามตามติดมาข้างหลังแล้ว ส่วนจ้าวฟางก็ยกชามนั่งลงบนเตียงไฟ ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็ปีนขึ้นไปบนตักของนาง แล้วอ้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย
"ไหลฝูเอ๊ย เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ ต่อไปต้องได้เป็นใหญ่เป็นโตแน่ ๆ เด็กคนนี้เก่งเกินไปแล้ว อีป้าฉันไม่เคยเห็นบ้านไหนมีเนื้อเยอะขนาดนี้เลย เนื้อหลายสิบชั่งนี่กินได้กี่ปีกันเนี่ย?" จ้าวฟางป้อนคำหนึ่ง ลี่เสี่ยวหงก็กินเองอีกคำหนึ่ง ปากก็ยังพร่ำพูดไม่หยุด
"แม่ครับ ใต้เขียงในบ้านเรา ยังมีไส้หมู ตับหมู กระเพาะหมูที่พี่ใหญ่เอากลับมาอีกนะครับ เมื่อกี้ผมกับพี่สองกินกันไปเต็มชามใหญ่เลย" อร่อยมาก...? เจียงหย่วนกินฟักทองไปด้วย พูดด้วยความดีใจ
อู้ ๆ ๆ...
"แม่ครับ ลูกชายคนเล็กของแม่เป็นเด็กโง่ เมื่อกี้มันพูดเพ้อเจ้อ" เจียงเทาปิดปากเจียงหย่วนไว้แล้วพูด
"มันเป็นเด็กโง่ ส่วนแกก็เป็นเด็กโง่ ไหลฝู เมื่อกี้แกให้พวกมันกินเนื้อไปเต็มชามเลยหรือ" จ้าวฟางหันไปมองหลี่ไหลฝู