หลังจากวิ่งแข่งกันครั้งหนึ่ง การต่อกรลับ ๆ ระหว่างเหยียนจือกับสวี่ตี๋ก็จบลงด้วยชัยชนะของเหยียนจือ ไม่รู้ว่าสวี่ตี๋เสียหน้า หรือแค่ไม่อยากเจอเหยียนจือกันแน่ เธอถึงไม่โผล่มาที่สนามกีฬาอยู่นาน
ส่วนเหยียนจือถูกต้วนเฮ่อจับได้ตอนแอบกินของระหว่างลดน้ำหนัก ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังจากนั้น เธอจึงถูกต้วนเฮ่อพาตัวไปอยู่ข้างกาย คอยดูแลอย่างใกล้ชิด
ตามคำพูดของต้วนเฮ่อ ในเมื่อจะลดน้ำหนัก ก็ต้องตั้งใจทำให้จริงจัง อย่าปล่อยให้ความอยากกินชั่ววูบทำให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า
พอดีเหยียนจือยังต้องเรียนเสริม ต่อให้ไม่มีอะไรทำจริง ๆ ก็ยังช่วยงานต้วนเฮ่อได้
ทั้งสองกินข้าวด้วยกันวันละสามมื้อ ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดทั้งวัน จะแยกกันชั่วครู่ก็แค่ตอนนอนเท่านั้น ผ่านไปหนึ่งเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็สนิทสนมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“สิบสองจิน ฉันลดไปสิบสองจินแล้ว!”
พอถึงสิ้นเดือนและขึ้นชั่งน้ำหนัก เหยียนจือก็ถึงกับตะลึง เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะลดน้ำหนักได้ถึงหกกิโลภายในเดือนเดียว
ตอนนี้เหยียนจือหนักเพียงหกสิบห้ากิโลกว่า รูปร่างเล็กลงไปมาก ไม่เพียงแนวกรามจะชัดขึ้น แม้แต่เครื่องหน้าก็ดูเด่นชัดขึ้นไม่น้อย
“จือจือพยายามขนาดนี้ตลอดทั้งเดือน จะไม่ผอมลงได้ยังไง”
ต้วนเฮ่อที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ก็ยกยิ้มตาม พร้อมชูนิ้วโป้งให้เธอ เด็กสาวดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ โผเข้าไปหาเขาในทันที
“ขอบคุณนะพี่เฮ่อ! ถ้าไม่มีพี่ ฉันจะทำยังไงดี”
ร่างนุ่มนิ่มของเด็กสาวโผเข้ามาในอ้อมแขน ต้วนเฮ่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าแสนน่ารักสดใสของเหยียนจือจะเงยขึ้นมายิ้มให้เขา ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาก็หวานละมุนจับใจ