“เอ่อ... พวกคุณคุยกันต่อเถอะ พวกเราออกไปก่อน รอข้างนอกนะ...”
เฉินเจ๋ออันวางมือทั้งสองไว้เบื้องหน้า ทำท่าปลอบประโลมเซี่ยเจิ้งชูอย่างลวก ๆ จากนั้นก็ถอยหลังไม่หยุด พาพวกพ้องออกจากห้องทำงานไป ก่อนจะปิดประตูให้อย่างใส่ใจ
สีหน้าของเซี่ยเจิ้งชูผ่อนคลายลง เขาก้มมองหญิงสาวตัวน้อยที่กำลังสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขน แล้วตบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
“ไม่ต้องกลัว พวกเขาไม่ใช่พนักงานบริษัท เป็นเพื่อนของพี่สองสามคน อยากออกไปพบพวกเขาด้วยกันไหม?”
พอได้ยินว่าไม่ใช่พนักงานบริษัท เหยียนจือก็คลายความกลัวลงไม่น้อย เธอเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล ก่อนพยักหน้าให้ชายหนุ่ม
“ได้ค่ะ พี่เซี่ยไปกับฉันด้วยนะ”
“แน่นอน”
เซี่ยเจิ้งชูจะทำใจทิ้งกระต่ายน้อยไว้ท่ามกลางฝูงหมาป่าตามลำพังได้อย่างไร เขาย่อมต้องคอยปกป้องหญิงสาวตลอดเวลาที่พบกับคนเหล่านั้น
แต่...
“พี่ดูน่าอับอายขนาดนั้นเลยหรือ ถึงได้เอาแต่หลบซ่อน ไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ของเรา?”
ต้องพบหน้ากันก็ต้องพบ แต่เรื่องที่ติดค้างก็ต้องสะสางเช่นกัน เซี่ยเจิ้งชูตบก้นหญิงสาวเบา ๆ ทีหนึ่ง
“ที่ไหนกันคะ เราตกลงกันแล้วว่าจะคบกันแบบลับ ๆ ก่อน ฉันเพิ่งรับตำแหน่งหัวหน้าทีม ยังไม่มีผลงานอะไรเลยนะคะ พี่เซี่ยก็รับปากฉันแล้วนี่นา~”
หลังจากอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง เหยียนจือก็กล้าขึ้นกว่าเดิมมาก พอได้ยินน้ำเสียงชวนหวั่นใจของชายหนุ่ม เธอไม่เพียงไม่กลัว แต่กลับโอบคอเขาไว้ก่อน แล้วจูบแก้มเขาสองครั้งติดกัน