“เหยียนจือ! ตอนนี้เธอคงสะใจมากสินะ! ทำลายฉันแล้วมีความสุขมากหรือไง!”
เสียงเกรี้ยวกราดดังมาจากปลายสาย เหยียนจือคุ้นเคยกับเสียงนี้ดี นั่นคือเสียงของเย่เฟย เพื่อนรักของเธอ
“เย่เฟย? เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ? ฉันไปทำลายเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เหยียนจือมองโทรศัพท์อย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเย่เฟยกำลังพูดอะไร เซี่ยเจิ้งชูได้ยินแล้วแววตาก็ไหววูบ เขารู้ดีว่าคำพูดของเย่เฟยคงหมายถึงเรื่องที่เธอกับหลิวซินตัดขาดความสัมพันธ์กัน
น่าขันจริง ๆ ตัวเองทำเรื่องเหลวไหลจนถูกจับได้ กลับโยนความผิดมาให้เหยียนจือเสียอย่างนั้น
ก็เพราะรังแกเด็กสาวที่พูดไม่เก่ง นิสัยอ่อนโยน ไม่รู้จักโต้เถียงนี่แหละ ถึงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเคยรับเคราะห์แทนเย่เฟยไปตั้งเท่าไร
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเจิ้งชูก็มองเหยียนจือด้วยแววตาเจ็บปวดใจ เขาโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแนบเนียน แล้วจูบลงบนศีรษะของเธอ
“ก็เพราะเธอไปพูดเหลวไหลต่อหน้าเจ้านายของเธอนั่นแหละ หลิวซินถึงได้เลิกกับฉัน เรื่องนี้เป็นความผิดของเธอทั้งหมด เธอต้องชดใช้ให้ฉัน!”
เย่เฟยกรีดร้องราวกับเสียสติ ช่วงนี้เธอเหมือนถูกใครเล่นงาน คนคุยทีละคนทยอยหายหน้าไป แม้แต่คู่นอนเก่า ๆ ก็พากันบล็อกเธอ
เดิมทีเย่เฟยก็อาศัยเงินที่ผู้ชายเหล่านั้นให้มาเลี้ยงชีพ ตอนนี้แทบไม่ต่างอะไรกับถูกตัดหนทางทำมาหากิน
“ฉันไม่ได้พูดเรื่องนี้กับพี่เซี่ยเลย เธอเข้าใจผิดแล้ว เย่เฟย”
เหยียนจืออธิบายอย่างประหม่า “ฉันไม่มีทางเอาเรื่องของเธอมาล้อเล่นแบบนี้หรอก”