บทที่ 114: เพื่อนสนิทขี้ขลาด VS คนคุยออนไลน์ของคนอื่น (25)
“ขอบคุณนะจือจือ ที่ให้โอกาสผมพัฒนาความสัมพันธ์กับคุณต่อ”
หญิงสาวพยักหน้ารับ สีหน้าของเซี่ยเจิ้งชูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาจูบหน้าผากเหยียนจือเบา ๆ ก่อนช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะพี่เซี่ย เราเป็นแฟนกันแล้วนะ”
“เรียกผมว่าเจิ้งชูสิ”
“เจิ้งชู”
เหยียนจือเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เซี่ยเจิ้งชูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาเหยียบคันเร่ง พาหญิงสาวกลับไปยังบ้านของตัวเอง
หลายวันก่อน เหยียนจือก็ถูกเซี่ยเจิ้งชูเกลี้ยกล่อมให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว พอกลับถึงบ้าน ชายหนุ่มก็โอบหญิงสาวจากด้านหลัง โน้มตัวลงจูบลำคอระหง
“อื้อ...”
ขาของเหยียนจืออ่อนยวบ ภาพช่วงเวลาที่ผ่านมาซึ่งเต็มไปด้วยความสุขจนลืมวันคืนพลันผุดขึ้นมาในหัว
ต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้เวลานอกห้องนอนรู้จักยับยั้งชั่งใจ แต่พออยู่บนเตียงกลับดุดัน ถูกใจเหยียนจืออย่างยิ่ง
“จือจือ วันนี้ลองบนโซฟากันดีไหม?”
“เดี๋ยวคุณป้าก็มาเห็นหรอกค่ะ...”
เซี่ยเจิ้งชูประคองหญิงสาวให้นอนลงบนโซฟา พอนึกถึงร่องรอยที่จะทิ้งไว้แล้วคุณป้าที่มาทำความสะอาดอาจเห็นเข้า เธอก็เขินจนงอนิ้วเท้าเข้าหากัน
“ไม่มีใครเห็นหรอก เชื่อผมนะ”
เซี่ยเจิ้งชูกระชากเนกไทออกแล้วโน้มตัวลงหา เขาจับขาเรียวของเหยียนจือให้เกี่ยวเอวตัวเองไว้ จากนั้นก็ปลดกระดุมต่อหน้าหญิงสาว