กระต่ายขาวตัวโตตรงหน้าอกของเหยียนจือแนบกดทับแขนของต้วนเฮ่อผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ความคิดของเขาพลันล่องลอยไปไกล จึงกระแอมแห้ง ๆ ก่อนพยักหน้าอย่างฝืดเฝื่อน
“ต่อไปอยู่ให้ห่างจากสวี่ตี๋หน่อยนะ”
“รู้แล้วค่ะ”
เหยียนจือพยักหน้ารัว ๆ หลังพูดจบ ทั้งสองก็เงียบลงพร้อมกัน บรรยากาศคลุมเครือเจือความกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย ทำให้ต้วนเฮ่อนั่งไม่ติดที่
“ดูหนังกันไหม?”
เพื่อคลายความอึดอัดในใจ ต้วนเฮ่อจึงหาเรื่องมาชวนคุย เหยียนจือได้ยินแล้วก็พยักหน้าตอบตกลง
ตอนเลือกหนัง ต้วนเฮ่อแอบคิดอะไรอยู่ในใจ จึงถามเหยียนจือว่ารับได้ไหมถ้าจะดูหนังสยองขวัญ
“ไม่ค่อยได้ดูเลยค่ะ พี่เฮ่อ จะน่ากลัวมากไหม?”
ดวงตากลมโตของเด็กสาวกะพริบปริบ ๆ คล้ายจะสนใจอยู่บ้าง แต่ก็หวาดกลัวอยู่ไม่น้อย ต้วนเฮ่อคว้ามือเธอมาวางไว้กลางฝ่ามือ แล้วลูบคลึงเบา ๆ สองครั้ง
“มีพี่อยู่ทั้งคน กลัวอะไรล่ะ”
เหยียนจือได้ยินเช่นนั้นก็เห็นด้วย เธอพยักหน้าตอบตกลง แล้วปล่อยให้ต้วนเฮ่อเปิดหนัง
ทั้งสองนั่งดูหนังบนคอมพิวเตอร์ด้วยกัน เพิ่งเริ่มฉายได้ไม่นาน เด็กสาวก็สะดุ้งตกใจ มือที่เกาะแขนชายหนุ่มไว้จึงไม่ยอมคลายออก
ต้วนเฮ่อสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดของเหยียนจือ มุมปากเขายกยิ้ม ขณะปลอบเธออย่างแนบเนียน
“ไม่เป็นไรหรอก…”
“อ๊าย!”
ต้วนเฮ่อเพิ่งเอ่ยปาก ภาพในหนังก็ทำให้เหยียนจือตกใจอีกครั้ง เธอซุกตัวเข้าหาอ้อมอกชายหนุ่ม ต้วนเฮ่อไหวตัวทัน รีบโอบเธอไว้ในอ้อมแขนท่ามกลางความชุลมุน