“พี่เฮ่อ คนที่ชอบพี่ในมหาวิทยาลัยมีตั้งเยอะ แถมยังมีคนเก่งกว่าฉันอีกมาก ทำไมพี่ถึงมาชอบฉันล่ะ?”
เหยียนจือถามอย่างจริงจัง ต้วนเฮ่อไม่คิดว่าสาวน้อยจะกังวลเรื่องนี้ด้วย เขาขมวดคิ้ว
“คนอื่นไม่เกี่ยวกับพี่ พี่ชอบใครไม่ได้ดูว่าอีกฝ่ายประสบความสำเร็จแค่ไหน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คนที่เก่งกว่าก็มีตั้งเยอะ พี่คงต้องเปลี่ยนใจไปชอบคนนั้นคนนี้ไม่จบไม่สิ้นหรือไง?”
คำถามย้อนของต้วนเฮ่อทำเอาสาวน้อยพูดไม่ออก เหยียนจืออ้าปากพะงาบ ๆ ก่อนจะนึกได้ทีหลังว่ามันก็จริงอย่างที่เขาพูด
“พี่ชอบจือจือก็เพราะพี่ชอบเธอ แค่นั้นเอง ไม่เกี่ยวกับอย่างอื่น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหัวใจของพี่”
ท่าทางจริงจังของต้วนเฮ่อทำให้หัวใจสาวน้อยเต้นเร็วขึ้น แก้มแดงระเรื่อ เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วเอนแก้มพิงไหล่ชายหนุ่ม
“เข้าใจแล้วค่ะ พี่เฮ่อ”
“แล้วคำตอบของจือจือล่ะ บอกพี่ได้ไหม?”
ต้วนเฮ่อยังคงพยายามอยากได้คำตอบจากสาวน้อย แม้จะดูเร่งรัดไปบ้าง แต่เขาก็ร้อนใจจริง ๆ อยากเกลี้ยกล่อมให้เธอมาอยู่ฝั่งเดียวกับตัวเอง
“……”
เหยียนจือก้มหน้าด้วยแก้มแดงจัด ไม่พูดอะไร ลำคอของเธอขยับเล็กน้อย ขณะที่ต้วนเฮ่อกอดสาวน้อยเงียบ ๆ รอคอยคำตอบ
“ชอบ…”
“ชอบพี่เฮ่อค่ะ”
ตอนแรกเหยียนจือเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะพูดความรู้สึกของตัวเองอย่างชัดเจน ราวกับยืนยันหัวใจตัวเองได้แล้ว
แววตาต้วนเฮ่อสว่างวาบ เขาประคองใบหน้าเหยียนจือไว้อย่างทะนุถนอม แล้วก้มลงจูบเธอ