คำพูดสุดเอาแต่ใจของต้วนเฮ่อทำให้หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ ทว่าวินาทีต่อมาเธอก็ยังคงปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“พี่เฮ่อใจกว้างแบบนี้ ระวังจะโดนหลอกเอาเงินนะคะ คราวหน้าอย่าพูดอะไรแบบนี้ส่งเดชอีกนะ”
“ฉันไม่เอาอพาร์ตเมนต์ของพี่หรอกค่ะ รู้สึกแปลก ๆ พ่อรู้ว่าฉันรับอพาร์ตเมนต์หลังใหญ่ขนาดนี้จากพี่ไป ต้องโกรธแน่ ๆ”
เหยียนจือพูดอย่างจริงจัง ต้วนเฮ่อฟังออกว่าหญิงสาวไม่ได้พูดประชด เขาจึงไม่คะยั้นคะยอ เพียงยิ้มแล้วบอกว่ารู้แล้ว
ต่อไปยังมีโอกาสมอบของให้เหยียนจืออีก ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนตอนนี้
“คืนนี้จือจือนอนห้องนอนใหญ่เถอะ ห้องนี้กว้างกว่า พี่จะนอนห้องรับรองข้าง ๆ เธอ”
ต้วนเฮ่อจูงมือหญิงสาวไปยังห้องนอนใหญ่ พอเปิดประตู สิ่งแรกที่เห็นคือห้องโล่งกว้างกับการตกแต่งเรียบง่ายสุขุม
เตียงใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง แค่มองก็รู้สึกว่าน่านอนมาก
เหยียนจือตอบตกลงทันที จากนั้นก็แอบเหลือบมองต้วนเฮ่ออย่างระมัดระวัง ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา ใบหน้าของเธอถึงได้แดงเรื่อ
ต้วนเฮ่อสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว กำลังจะถามอยู่แล้ว เหยียนจือก็รีบร้อนวิ่งไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าเสียก่อน
“งั้นฉันขอยืมเสื้อพี่เฮ่อใส่นะคะ”
“อืม”
ต้วนเฮ่อไม่มีทางปฏิเสธ พอเห็นเหยียนจือกลับมามีชีวิตชีวา เขาก็ลืมคำถามที่ตั้งใจจะถามไปเสียสนิท หลังคุยกับหญิงสาวอีกสองสามประโยคก็หันหลังเดินไปห้องรับรอง