ภายในห้องรับรองแขก บรรยากาศร้อนแรงอบอวลไปทั่ว ร่างกายของต้วนเฮ่อกับเหยียนจือที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่อย ๆ ชุ่มเหงื่อ ทว่าทั้งคู่ไม่มีใครสนใจเรื่องนั้น ต่างจมดิ่งอยู่กับความสุขตรงหน้าอย่างเต็มที่
ท้ายที่สุดเหยียนจือก็มีแววตาพร่ามัว ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของต้วนเฮ่อ แม้แต่ขาทั้งสองข้างยังสั่นจนแทบเดินไม่ไหว
สภาพจิตใจของต้วนเฮ่อยังถือว่าดี เขาช้อนร่างหญิงสาวขึ้นอุ้มพาดแขน แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังห้องน้ำในห้องนอนใหญ่
“ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะ ที่เหลือพี่จัดการเอง”
สายตาที่ต้วนเฮ่อมองเหยียนจือเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาว ก่อนจะเช็ดตัวให้เธออย่างแผ่วเบา
เหยียนจืออยากบอกว่าเธอทำเองได้ แต่สภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวย หลังพยายามขัดขืนแต่ไม่เป็นผล เธอก็หลับตาพิงอกชายหนุ่มแล้วผล็อยหลับไป
ต้วนเฮ่อจัดการเก็บกวาดทุกอย่างจนเรียบร้อย ก่อนจะพาหญิงสาวไปนอนบนเตียงในห้องนอนใหญ่ ทั้งคู่หลับสนิทอย่างสบายใจ
เพราะวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แม่เหยียนจึงซื้อวัตถุดิบเตรียมไว้ตั้งแต่เช้า รอลูกสาวกลับบ้าน แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นเธอเข้าบ้านเสียที สุดท้ายจึงโทรหาเหยียนจือ
เหยียนจือได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ เพิ่งขยับตัวได้ไม่นานก็ต้องยอมแพ้ให้กับอาการปวดเอว
ต้วนเฮ่อถูกเสียงปลุกจนตื่น เขาเห็นท่าทางอึดอัดของหญิงสาว จึงยันตัวขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ส่งให้เธอ