“จือจือน่ารักขนาดนั้น ผมชอบเธอแล้วมันแปลกตรงไหนเหรอครับ?”
ต้วนเฮ่อกลับประหลาดใจกับน้ำเสียงเหลือเชื่อของศาสตราจารย์เหยียนเสียเอง เด็กสาวอย่างเหยียนจือ เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันนาน ๆ ก็ยากจะไม่รู้สึกดีด้วย
ศาสตราจารย์เหยียนถึงกับพูดไม่ออก เขาพบว่าตัวเองพูดอย่างไรก็ไม่ถูก หากคิดว่าต้วนเฮ่อไม่ควรชอบเหยียนจือ นั่นก็เท่ากับมองว่าลูกสาวตัวเองไม่คู่ควรกับเขา แล้วจะเป็นไปได้อย่างไร!
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่คิดว่าพวกเธอสองคนเป็นเพื่อนกันมาตลอด”
ศาสตราจารย์เหยียนปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ระหว่างพูดก็เหลือบมองภรรยา ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกว่ารู้สึกแปลก ๆ ที่แท้ก็มีเรื่องแบบนี้จริง ๆ
ว่าไปแล้ว ทั้งคู่ต่างก็เคยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เพราะความคิดแปลก ๆ อย่างอื่น จึงคิดว่าเป็นไปไม่ได้
หากไม่ถูกความคิดเหล่านั้นครอบงำ พวกเขาคงสังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างต้วนเฮ่อกับเหยียนจือได้เร็วกว่านี้
“พวกเธอสองคนคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ก็สัปดาห์นี้ครับ พอถึงวันเสาร์ พวกเราก็ตั้งใจมาบอกความจริงเรื่องความสัมพันธ์ให้คุณครูกับคุณครูผู้หญิงทราบ”
ต้วนเฮ่อตอบตามตรง “ผมเป็นฝ่ายชอบจือจือก่อน และเป็นฝ่ายตามจีบเธอก่อน หวังว่าคุณครูจะอวยพรให้พวกเรานะครับ”
ศาสตราจารย์เหยียนมองลูกศิษย์ของตนที่ทั้งหน้าตา ความสามารถ และนิสัยใจคอล้วนไม่เลว ความตกใจในตอนแรกค่อย ๆ จางหายไป แล้วจู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าถ้าทั้งสองคนคบกันก็ดีเหมือนกัน