“พี่เฮ่อ”
ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดเกินไป ชุดนอนของเหยียนจือเลิกขึ้นจนอยู่ในจุดที่อันตรายอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะด้านบนหรือด้านล่างก็เสี่ยงจะเผยเนื้อหนังได้ทุกเมื่อ
แต่เหยียนจือกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ยังกอดแขนต้วนเฮ่อพลางขยับตัวไปมาอย่างออดอ้อน
ภาพที่สั่นไหวอยู่ตรงหน้าทำให้ต้วนเฮ่อสูดลมหายใจเฮือก เขาพยายามบังคับตัวเองให้เบือนสายตาหนี แต่กลับทำไม่ได้ นอกจากละสายตาไม่ลงแล้ว ในใจยังนึกอยากเห็นมากกว่านี้อย่างน่าละอาย
หากเขาทำได้เพียงเป็นพี่ชายของเหยียนจือ สักวันหนึ่งภาพงดงามเช่นนี้จะถูกผู้ชายคนอื่นเห็นหรือเปล่า
เพียงนึกถึงความเป็นไปได้นั้นในอนาคต ความรู้สึกดุร้ายก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นในใจต้วนเฮ่อ ทัศนคติของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อมองเหยียนจืออีกครั้ง แววตาก็เจือความดุดันขึ้นมาเล็กน้อย
สายตานั้นเป็นสายตาที่ใช้มองผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่น้องสาวอะไรทั้งนั้น
“ตื่นได้แล้วนะคนดี ร้องไห้ต่อไปเดี๋ยวตาก็บวมหมดหรอก”
พูดจบต้วนเฮ่อก็ก้มลงจูบหางตาของหญิงสาวเบา ๆ
เดิมทีเหยียนจือใกล้จะตื่นอยู่แล้ว พอได้ยินต้วนเฮ่อเรียกตัวเองว่าคนดีขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาก็เบิกกว้างทันที ความง่วงงุนที่เหลืออยู่พลันหายไปจนหมด
“พี่เฮ่อพูดอะไรน่ะ ทำไมถึงเรียกฉันแบบนั้น!”
ใบหน้าของเหยียนจือแดงจัดจนเห็นได้ชัด ต้วนเฮ่อเห็นแล้วก็แสร้งถามกลับอย่างจริงจัง
“เรียกแบบนี้ไม่ได้เหรอ?”
เหยียนจืออึกอักอยู่สองครั้งแต่พูดไม่ออก เพราะเขินอายจึงผลักต้วนเฮ่อเบา ๆ แล้วรีบลงจากเตียง ออกมาจากอ้อมแขนของเขา