“แล้วเธอล่ะ?”
จี้ถิงโจวถามอีกครั้ง เด็กสาวมีสีหน้าสับสน เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจคำถามนี้
“ถ้ามีแค่คุณลุงคุณป้าที่โกรธ แล้วเธอล่ะ? เธอโกรธข้อเสนอของพี่ไหม?”
“ฉัน...”
เหยียนจือพูดไม่ออกอยู่นาน เธอกำสายเข็มขัดนิรภัยไว้ ก่อนก้มมองปลายเท้าเงียบ ๆ
“ถ้าจือจือเต็มใจ พรุ่งนี้พี่จะไปพูดกับคุณลุงคุณป้าให้ชัดเจน”
จี้ถิงโจวขับรถออกจากตระกูลฉี ก่อนจอดลงบนถนนช่วงที่ปลอดภัย เขาตั้งใจจะคุยเรื่องนี้กับเด็กสาวอย่างจริงจัง
“แล้วถ้าฉันไม่เต็มใจล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็จะรอจนตามจีบจือจือสำเร็จ แล้วค่อยไปบอกคุณลุงคุณป้า”
จี้ถิงโจวคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งสองทางแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเหยียนจือ
“จือจือ พี่ชอบเธอ ไม่ว่าตอนนี้เธอจะคิดอย่างไร พี่ก็จะไม่เปลี่ยนใจ เรื่องหมั้นหมายกับพี่สาวของเธอเป็นแค่การแต่งงานทางธุรกิจ ไม่มีความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอไม่ต้องรู้สึกผิดเพราะเรื่องนี้”
“ส่วนข้อตกลงที่คุยกับตระกูลเหยียนไว้ พี่ยอมลดผลประโยชน์ให้ได้อีกสองส่วน ขอแค่จือจือให้โอกาสพี่ได้จีบเธออย่างเปิดเผยก็พอ”
ทันทีที่จี้ถิงโจวพูดจบ พลังสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่ดวงวิญญาณของเหยียนจือ ทำให้เธอสบายจนหนังศีรษะชาไปหมด
วาสนาเซียนของโลกนี้ก็ได้มาอยู่ในมือแล้ว สุดท้ายเหยียนลี่อวิ๋นก็พลาดท่าให้เธออีกก้าว ถูกเธอฉกฉวยโอกาสไปก่อนทุกครั้ง
เหยียนจือพอใจอย่างยิ่ง ทว่าสีหน้ากลับยังคงแสดงความลนลานออกมา