เหยียนจือสูง 168 เซนติเมตร หนักกว่า 75 กิโลกรัม โชคดีที่เธออวบอิ่มได้สัดส่วน ประกอบกับใบหน้าน่ารัก จึงดูน่าเอ็นดูไม่น้อย
แต่เพราะเหยียนจืออวบ ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายจึงอิ่มเต็มกว่าคนอื่นมาก แก้มของต้วนเฮ่อแนบเข้ากับสัมผัสนุ่มนิ่ม ตอนแรกเขาถึงกับตั้งตัวไม่ทัน
ทว่าเมื่อต้วนเฮ่อรู้ว่าสิ่งนั้นคือส่วนไหน รูม่านตาก็หดวูบทันที
เด็กสาวที่กำลังพยายามหยิบหนังสือเองก็รู้สึกเหมือนชนเข้ากับอะไรบางอย่าง เธอก้มมอง แล้วใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาในพริบตา
“ขอโทษค่ะ ศิษย์พี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”
เหยียนจือรีบถอยหลัง เธอพร่ำขอโทษต้วนเฮ่อไม่หยุด น้ำเสียงนุ่มนวลหวานละมุนดังเข้าหูเขาต่อเนื่อง จนเขาโกรธไม่ลงเลยสักนิด
เสียงนี้ไพเราะจริง ๆ
“ไม่เป็นไร... นั่งลงเถอะ เดี๋ยวพี่หยิบให้”
ต้วนเฮ่อบอกให้เหยียนจือนั่งดี ๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือออกมาทีละเล่ม พอหันกลับมาอีกครั้งก็เห็นเด็กสาวก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตาเขาเลย
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว คนที่กระดากอายกว่าคือเหยียนจือต่างหาก
สัมผัสเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้รู้สึกขยะแขยงเลยสักนิด แม้เหยียนจือจะอวบไปบ้าง แต่ตัวเธอก็สะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นอับหรือมันเยิ้ม กลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของลูกท้อเสียด้วยซ้ำ ชวนให้นึกถึงขนมแป้งข้าวเหนียวมากกว่า
ต้วนเฮ่อแค่ตกใจเท่านั้น เขาหมกมุ่นกับงานวิจัยทางวิชาการ และไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้หญิงมาก่อน
“เมื่อกี้เป็นอุบัติเหตุ พี่เองก็ผิดที่ให้เธอหยิบหนังสือ ขอโทษนะ”