“ไม่เป็นไรค่ะพี่ลู่ ฉันทำเองได้”
พอรู้สึกว่าชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ เหยียนจือก็รีบเงยหน้าตอบ แม้เธอจะบอกว่าไม่ต้องช่วย แต่ลู่สือเจ๋อก็ยังอยู่ในครัว หยิบสาลี่มาช่วยล้าง
“นี่เป็นงานของฉัน ถ้าพี่เห็นว่าคุณมาช่วยฉัน เขาต้องตำหนิฉันแน่”
แก้มของหญิงสาวแดงระเรื่อ ราวกับกำลังเขินอาย ลู่สือเจ๋อมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน
“เขาไม่ทำหรอก ถ้าเขาตำหนิคุณจริง ๆ ก็บอกฉันนะ”
เหยียนจือใช้มือปัดผม ก่อนจะกะพริบตาเร็ว ๆ
“ฉันไปต้มน้ำก่อนนะคะ!”
พูดจบเธอก็หันตัวไปอีกทาง ท่าทางนั้นเองทำให้ลู่สือเจ๋อมองเห็นเอวด้านหลังของเหยียนจือได้อย่างชัดเจน
เอวคอดสะโพกผาย สัดส่วนสมบูรณ์แบบของเหยียนจือปรากฏต่อหน้าลู่สือเจ๋อ ทว่าเขาไม่ได้มองตรงไหนเลย สายตากลับจับจ้องไฝแดงเม็ดเล็กเหนือร่องเอวของเธอแน่นิ่ง
ไฝแดงเม็ดนั้นเหมือนกับในวิดีโอไม่มีผิด
【เหยียน】เป็นเธอจริง ๆ!
เมื่อมั่นใจในเรื่องนี้ หัวใจของลู่สือเจ๋อก็เต้นเร็วขึ้นทีละน้อย จนแรงสั่นสะเทือนราวกับสะท้อนถึงแก้วหู เขาถือสาลี่ไว้ พลางปอกอย่างใจลอย
วินาทีต่อมา ความเจ็บแปลบพลันแล่นจากปลายนิ้ว ลู่สือเจ๋อสะดุ้งมือ สาลี่ที่ปอกไปได้ครึ่งลูกหล่นตุ้บลงในอ่างล้างจาน
เหยียนจือได้ยินเสียงจึงหันกลับไปมอง แวบเดียวก็เห็นปลายนิ้วของลู่สือเจ๋อมีเลือดไหล เธอถึงกับตกใจ
“พี่ลู่บาดเจ็บแล้ว!”
เหยียนจือรีบเข้าไปคว้ามือของลู่สือเจ๋อ มองบาดแผลที่ยังมีเลือดซึมด้วยความร้อนใจ ก่อนจะอ้าปากอมปลายนิ้วของเขาเข้าไปโดยไม่ทันคิด