จี้ถิงโจวขยับเท้าเล็กน้อย เขาอยากตามไป แต่กลับถูกผู้บริหารที่เดินเข้ามาทักทายข้างกายรั้งไว้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงมองเงาของเหยียนจือหายลับไปจากสายตา
เด็กสาวคนนี้เหม่อลอยอยู่ทุกวัน ถ้าไม่มีเขาคอยดูแล แล้วถูกคนอื่นหลอกขึ้นมาจะทำยังไง?
จี้ถิงโจวรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย แต่ตอนนี้ก็จำเป็นต้องรับมือกับคนที่เข้ามาสังสรรค์ไม่ขาดสาย คงหาเวลาสั้น ๆ ไปตามหาเหยียนจือไม่ได้
เหยียนจือเดินวนอยู่ในงานรอบหนึ่ง ก่อนจะไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง ถือเค้กกินทีละคำอย่างเอื่อยเฉื่อย เธอกำลังรอให้ผู้ชายที่เธอรออยู่เดินมาหา
แต่คนที่มาไม่ใช่จี้ถิงโจว กลับเป็นคนอื่น
“ทำไมอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ เบื่อหรือเปล่า?”
เหยียนจือได้ยินเสียงแปลกหน้าดังขึ้นข้างหู เธอเหลือบมอง แล้วพบว่าใบหน้าของชายคนนี้ไม่คุ้นเลย
เมื่อเห็นแววสงสัยในดวงตาเรียวคล้ายจิ้งจอกของเด็กสาว ชายคนนั้นก็ยิ้มอีกครั้ง ก่อนแนะนำตัวกับเหยียนจือ
“ผมเป็นเพื่อนของถิงโจว วันนั้นเราเคยเจอกันในห้องส่วนตัว คุณอาจจำผมไม่ได้ ผมชื่อหวังฮ่าว”
“อ๋อ สวัสดีค่ะคุณหวัง ฉันมากับพี่เขยและพี่สาว พวกเขากำลังรับรองแขก ฉันเลยมาพักสักหน่อยค่ะ”
เหยียนจือพยักหน้าหลังได้ยินคำพูดนั้น แล้วทักทายชายตรงหน้าอย่างสุภาพเป็นพิเศษ
หวังฮ่าวมองใบหน้าของเธอแล้วรู้สึกคันยุบยิบในใจ หลังเด็กสาวทักทายเขาเสร็จ แทนที่จะเดินจากไป เขากลับหน้าด้านนั่งลงข้างเธอ