“ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลย ดื่มอะไรก็ไม่ดูให้ดีสักหน่อย”
พอได้ยินจี้ถิงโจวพูดเช่นนี้ แม่เหยียนก็อดหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้ ยังดีที่ลูกสาวคนเล็กเจอคนรู้จักระหว่างอยู่ข้างนอก หากไปพบคนที่คิดไม่ซื่อเข้า ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
ความคิดของแม่เหยียนทำให้จี้ถิงโจวยิ้มเจื่อน ๆ แต่เขายังคงสงบนิ่ง ภายใต้การนำทางของแม่เหยียน เขาอุ้มเด็กสาวกลับไปวางบนเตียงในห้องของเธอ
“วันนี้ขอบใจมากนะ ถิงโจว จือจือมีพี่เขยที่คอยดูแลเพิ่มอีกคน พวกเราก็สบายใจขึ้นเยอะ”
แม่เหยียนพาจี้ถิงโจวเดินลงชั้นล่าง ระหว่างทางเธอพร่ำกล่าวขอบคุณและทอดถอนใจไม่หยุด พูดกันอยู่ครู่หนึ่ง พอเพิ่งกลับถึงบ้าน เหยียนลี่อวิ๋นก็เดินสวนกับทั้งสองคนที่กำลังลงบันไดพอดี
“คุณมาบ้านฉันได้ยังไง?”
เหยียนลี่อวิ๋นเห็นจี้ถิงโจวปรากฏตัวในบ้านก็ชะงักงัน คู่หมั้นของเธอมาโผล่ที่บ้านโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยได้อย่างไร
“จือจือเผลอดื่มจนเมาอยู่ข้างนอก ถิงโจวเป็นคนพากลับมา ลี่อวิ๋น พูดกับเขาดี ๆ หน่อยสิ”
จี้ถิงโจวยังไม่ทันพูดอะไร แม่เหยียนก็ไม่พอใจขึ้นมาก่อน เธอมองลูกสาวคนโตอย่างตำหนิ คู่หมั้นของตัวเองแท้ ๆ ก็ควรพูดจาอ่อนโยนหน่อย จะใช้น้ำเสียงซักถามแบบนั้นได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นผู้ชายจะเสียความรู้สึกเอา
เหยียนลี่อวิ๋นกระตุกมุมปาก เธอไม่ได้ตั้งใจจะทะเลาะกับแม่ พอได้ยินดังนั้นก็เพียงพยักหน้าหงึก ๆ อย่างแข็งทื่อ ก่อนเดินผ่านทั้งคู่ขึ้นชั้นบนไป