“ไม่ได้สิ ในใจจือจือ งานสำคัญกว่าฉัน หรือฉันสำคัญกว่ากัน?”
เซี่ยเจิ้งชูก้มตัวลงถามย้ำ เหยียนจือกะพริบตาปริบ ๆ แล้วล้มเลิกความคิดที่จะกลับเข้าไปทำงานในห้อง
“แน่นอนว่าคุณสำคัญกว่า ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ~”
เหยียนจือยกแขนโอบแขนของเซี่ยเจิ้งชู ความขุ่นเคืองเล็ก ๆ ระหว่างทั้งสองมลายหายไป ทั้งคู่กลับมาออดอ้อนคลอเคลียกันอีกครั้ง
หลังจากเหยียนจือเข้ารับช่วงต่อบริษัทเกมของเซี่ยเจิ้งชูอย่างเป็นทางการ เธอก็กลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของบริษัทอย่างแท้จริง ส่วนเซี่ยเจิ้งชูกลับไปยังเครือเซี่ยเพื่อรับช่วงงานของบิดา
เมื่อใกล้ถึงวันสิ้นปี เหยียนจือกับเซี่ยเจิ้งชูก็ตกลงกันว่าจะกลับบ้านของเหยียนจือไปพบพ่อแม่ด้วยกันช่วงตรุษจีน พ่อกับแม่เหยียนพอรู้ว่าลูกสาวจะพาแฟนหนุ่มกลับบ้าน ก็เริ่มเตรียมตัวกันตั้งแต่เนิ่น ๆ
“เหยียนจือมีแฟนแล้วเหรอ นิสัยแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าจะคบผู้ชายแบบไหนได้”
“คงสู้ลูกสาวบ้านฉันไม่ได้หรอกนะ เธอคบกับนักศึกษาปริญญาเอก แถมที่บ้านยังมีบ้านสองหลัง พ่อแม่ก็มีเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ เรียกว่าดีมากเลย”
“หลานสาวฉันก็แต่งงานได้ดีเหมือนกันนะ เป็นนักธุรกิจ ได้ยินว่าเปิดบริษัทเอง รายได้ปีละสิบล้านเชียว!”
เหล่าญาติและเพื่อนบ้านจับกลุ่มคุยเรื่องซุบซิบ บ้านเหยียนอาศัยอยู่ในชุมชนเก่าแห่งนี้มาหลายสิบปี คนรอบข้างจึงคุ้นเคยกับครอบครัวพวกเธอเป็นอย่างดี