สงครามระหว่างแคว้นเยี่ยนกับหนานหมานยุติลงแล้ว แม่ทัพน้อยชุยเจ๋อจะยกทัพกลับเมืองหลวงในอีกไม่กี่วัน
ทุกคนในจวนแม่ทัพต่างยินดีจนเนื้อเต้น มีเพียงฮูหยินแม่ทัพซ่งจือเวยที่อารมณ์ไม่สู้ดี
เหตุผลก็ไม่มีอะไรอื่น เพียงเพราะชุยเจ๋อไม่ได้กลับมาคนเดียว ในจดหมายเขาบอกไว้แล้วว่า ตอนเกิดเรื่องที่ชายแดนมีหญิงสาวกำพร้าคนหนึ่งช่วยชีวิตเขาไว้ บัดนี้เขาจะพานางกลับมาด้วย ตั้งใจจะรับนางเข้าจวน
“เหลวไหล! ข้าเป็นถึงฮูหยินแม่ทัพ แต่ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตฉันสามีภรรยากับท่านแม่ทัพ เขากลับหาสตรีมาเป็นอนุให้ตัวเองเสียก่อน!”
ซ่งจือเวยโมโหจนแทบคลั่ง ปัดถ้วยชาที่วางอยู่ข้างกายตกแตก เสียงเครื่องเคลือบแตกกระจายดังกรุ๊งกริ๊งข้างหู นางก็อดหลั่งน้ำตาไม่ได้
การแต่งงานครั้งนี้เป็นนางเองที่ดึงดันให้เกิดขึ้น ชุยเจ๋อไม่เคยชอบนางเลย ซ่งจือเวยถึงกับให้ฮ่องเต้มีราชโองการ บีบบังคับให้ชุยเจ๋อแต่งกับนาง
เดิมทีนางคิดว่า ขอเพียงหลังแต่งงานเอาใจใส่ชุยเจ๋อให้มากขึ้น ชายใจเย็นชาผู้นี้ก็คงถูกความจริงใจของนางหลอมละลายได้เอง
ใครจะคิดว่าในคืนแต่งงาน ฮ่องเต้กลับได้รับรายงานด่วนจากชายแดน ชุยเจ๋ออาสานำทัพไปชายแดนด้วยตัวเอง และจากไปนานถึงสามปี
ตลอดสามปี ซ่งจือเวยต้องอยู่เดียวดายในห้องหอ ในที่สุดก็รอจนชุยเจ๋อกลับมา แต่กลับไม่คิดว่าเขาจะพาสตรีอื่นกลับมาด้วย
“ชุยเจ๋อ ในเมื่อท่านอยากทำให้ข้าเจ็บใจ ทั้งยังอยากรับคนรักเข้าจวน เติมเต็มความฝันที่จะครองคู่กับนางเพียงสองคนไปชั่วชีวิต ข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านสมหวัง!”