เหยียนจือตอบตกลงทันที แต่แล้วก็นึกถึงพ่อแม่ของตัวเองขึ้นมา เธอประคองชามข้าวไว้ พลางมองเซี่ยเจิ้งชูอย่างลังเล
“จือจือ?”
“เจิ้งชู คุณ...อยากไปเจอพ่อแม่ฉันไหม?”
เหยียนจือถามเสียงแห้งแล้ง ชายหนุ่มพลันตาเป็นประกาย เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ เขาจึงวางตะเกียบลงแล้วนั่งตัวตรงตอบ
“ได้เหรอ? ถ้าได้ ผมก็อยากกลับไปเจอพ่อแม่ของจือจือด้วยกัน”
เซี่ยเจิ้งชูรอให้เหยียนจือเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเขามาโดยตลอด ไม่อยากกดดันหญิงสาว ทว่าไม่คิดเลยว่าเธอจะมอบเซอร์ไพรส์ให้เขา ด้วยการพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเองตั้งแต่เนิ่น ๆ
“ได้สิ แค่บ้านฉันเป็นครอบครัวธรรมดามาก อาจไม่ได้ร่ำรวยเหมือนบ้านคุณ”
“ไม่เป็นไร ผมชอบที่ตัวคุณต่างหาก”
เซี่ยเจิ้งชูตอบโดยไม่ลังเล ไม่ว่าครอบครัวของหญิงสาวจะเป็นอย่างไร ก็ไม่มีวันกระทบความรู้สึกที่เขามีต่อเหยียนจือ
เหยียนจือจึงค่อยวางใจ แล้วคีบซี่โครงชิ้นหนึ่งใส่ชามให้เขา
“งั้นตกลงตามนี้ วันหยุดครั้งหน้าฉันจะพาคุณกลับบ้าน”
“ได้!”
เช้าตรู่วันถัดมา เซี่ยเจิ้งชูก็พาเหยียนจือกลับไปบ้านของตัวเอง ทั้งคู่เพิ่งลงจากรถ ก็พบพ่อแม่ตระกูลเซี่ยยืนรออยู่หน้าประตูพอดี
“หนูจือจือใช่ไหมจ๊ะ สวยจริง ๆ ลูกชายป้ามีวาสนาดีนะ”
ทันทีที่เหยียนจือปรากฏตัว พ่อเซี่ยกับแม่เซี่ยก็ถูกใจเธอ รูปร่างหน้าตาน่ารักเรียบร้อย นิสัยแม้จะเอื่อยเฉื่อยไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา
แม่เซี่ยไม่ใช่แม่สามีใจร้าย เมื่อมองหญิงสาวตรงหน้า สิ่งแรกที่คิดไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายว่านอนสอนง่าย แต่กลับคิดว่าตัวเองจะได้มีลูกสาวเพิ่มอีกคนแล้ว