“ก็เป็นอย่างที่พี่เห็นนั่นแหละ เมื่อคืนพี่ดูแปลก ๆ ฉันหวังดีพาพี่กลับบ้าน แต่พี่กลับกำเริบขึ้นมาแล้วรังแกฉันเสียยกใหญ่เลย”
เหยียนจือยิ้มหวานพลางชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง ตรงนั้นยังมีรอยที่ผู้ชายกัดทิ้งไว้
จี้ถิงโจวอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก สถานการณ์ตอนนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาปัดความรับผิดชอบ อีกอย่างเขารู้ดีว่าตอนตื่นขึ้นมา ทุกอย่างเป็นอย่างไร
“ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ”
จี้ถิงโจวกุมหน้าผาก พอพูดจบก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ฟังดูเหมือนเขากำลังหาข้ออ้างเพื่อไม่ต้องรับผิดชอบตัวเอง
“แน่นอน ผมจะรับผิดชอบ”
“ถ้าพี่จะรับผิดชอบฉัน แล้วพี่สาวล่ะ?”
เหยียนจือทอดสายตาหวานฉ่ำ โน้มเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม ก่อนใช้นิ้วแตะหน้าอกเขาเบา ๆ
“ผมจะอธิบายให้คุณลุงคุณป้าและเหยียนลี่อวิ๋นเข้าใจ”
จี้ถิงโจวพยายามสงบสติอารมณ์ ตอนพูดประโยคนี้เขาไม่ได้รู้สึกกระวนกระวาย เพราะลึก ๆ แล้ว หากเปลี่ยนคู่หมั้นเป็นสาวน้อยตรงหน้า เขาก็ไม่ได้ต่อต้าน ซ้ำยังมีความยินดีที่ซ่อนเร้นอยู่เล็กน้อย
“พี่ชอบฉันจริง ๆ เหรอ? หรืออยากแต่งงานกับฉันเพราะเรื่องไม่คาดฝันเมื่อคืน?”
เหยียนจือไม่คิดจะกลายเป็นคู่หมั้นของจี้ถิงโจวอย่างงง ๆ แบบนี้ สิ่งที่เธอต้องการคือให้เขาคุกเข่าขอร้องให้เธอเป็นภรรยาต่างหาก
“ไม่ต้องห่วงนะพี่ เมื่อคืนเรายังไม่ได้ไปถึงขั้นสุดท้าย ดูสิ กางเกงพี่ยังอยู่ดีเลย”