เหยียนลี่อวิ๋นยังคงไม่พอใจกับคำตอบเช่นนี้ จี้ถิงโจวถึงกับทำให้ความร่วมมือสำคัญขนาดนี้ผิดพลาด แล้วเธอจะเชื่อได้อย่างไรว่าเขาจะเป็นคู่หมั้นที่เหมาะสม
ขณะที่เหยียนลี่อวิ๋นกำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงของหญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่ง
“จี้ถิงโจว ถึงเราสองคนจะแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้คุณไม่ให้เกียรติฉัน”
“อะไรนะ?”
จี้ถิงโจวขมวดคิ้ว ฟังไม่ค่อยเข้าใจว่าเหยียนลี่อวิ๋นต้องการสื่ออะไร
“เมื่อวานคุณกลับไปก่อนเวลา วันนี้ช่วงเช้าก็หาตัวไม่เจอ ไม่ใช่ว่าไปพลอดรักกับคนรักตัวน้อยหรอกหรือ”
เหยียนลี่อวิ๋นหัวเราะเย็นชา เมื่อเห็นชายหนุ่มยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง เธอจึงพูดออกมาตรง ๆ
“คนรักตัวน้อยที่ไหนกัน คนที่อยู่ข้างผมคือจือจือ”
จี้ถิงโจวรู้สึกใจไม่ค่อยดีนัก อย่างไรเสียเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเหยียนจือเมื่อคืนก็ไม่ใช่เรื่องบริสุทธิ์ใจ แต่ตอนอยู่ที่วิลล่าเมื่อครู่ เขากับสาวน้อยตกลงกันแล้วว่าจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เหยียนจือ?”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ น้ำเสียงซักถามของเหยียนลี่อวิ๋นก็หายไป แทนที่ด้วยความลังเลและไม่อยากเชื่อ
เหยียนจือได้ยินชื่อของตัวเองจากปากชายหนุ่ม จึงขยับเข้าไปหา ยกมือทั้งสองข้างวางบนไหล่จี้ถิงโจว แล้วตะโกนไปทางปลายสาย
“พี่คะ หนูเอง พี่ฟังเสียงหนูไม่ออกเหรอ?”