ถังเชียนกับพวกยืนมองอยู่ไกล ๆ มือทั้งสองข้างแน่นไปด้วยเหงื่อ
แม้แต่การหายใจก็เริ่มระมัดระวังมากขึ้น
แทบไม่กล้ากะพริบตา กลัวว่าเพียงเสี้ยววินาทีจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา
ขณะนี้หลินหนานเดินไปถึงข้างต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นแล้ว
ก้าวเท้าของเขามั่นคง ดูท่าทางไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
กลับดูสงบนิ่งยิ่งกว่าเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ เสียอีก
และเมื่อยิ่งเข้าใกล้ต้นไม้นั้น ความเร็วของเขาก็ค่อย ๆ ช้าลง
ทันใดนั้น เสียงประหลาดของหลี่กั๋วหัวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน หลินหนานก็ฟันมีดออกไปอย่างรวดเร็ว พุ่งไปทางด้านหลังต้นไม้นั้นอย่างแรง
เสียงนั้นหยุดลงทันที
ซากงูสีแดงเลือดถูกฟันขาดออกเป็นสองท่อน ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้
ยังไม่ทันที่คนอื่นจะตั้งสติได้ มีดโบราณดำสนิทของหลินหนานก็ตวัดฟันขึ้นไปที่ยอดไม้อย่างรวดเร็ว
แทบจะเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตา
เมื่อการเคลื่อนไหวมีดของเขาหยุดลง ไม่กี่วินาทีต่อมา ซากงูคอไก่ป่านับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมาจากยอดไม้
ส่วนหลินหนานก็เก็บมีดและถอยออกมาเรียบร้อยแล้ว
มองดูใต้ต้นไม้นั้นที่มีซากงูคอไก่ป่าเกลื่อนกลาดไปหมด ลมหายใจของถังเชียนกับพวกแทบจะหยุดนิ่ง
ป่าที่ดูสงบสุขภายนอกกลับซุ่มซ่อนงูไว้มากมายขนาดนี้!
พวกมันจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาอาฆาตในความมืด เพื่อหาโอกาสลงมือ!
หากมีแม้แต่ตัวเดียวที่เล็ดลอดเข้าไปในเต็นท์ของพวกเขาได้ ผลที่ตามมา... ช่างน่าคิดจนขนลุก