ยังไม่อาจระบุได้ว่าทำไมที่นี่ถึงเงียบสงัดขนาดนี้ ทุกคนจึงได้แต่เดินหน้าต่อไปอย่างตึงเครียด
ในขณะเดียวกัน บนผิวน้ำสองข้างทางก็เริ่มปรากฏร่องรอยของสิ่งก่อสร้างบางอย่างขึ้นมา
สิ่งก่อสร้างเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำและเถาวัลย์
พอจะแยกแยะรูปร่างออกได้อย่างเลือนรางเท่านั้น
ส่วนใหญ่ดูเหมือนยอดแหลมของหอคอย
บนยอดเหล่านั้นล้วนมีช่องเปิดทรงสี่เหลี่ยมอยู่หนึ่งช่อง ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก
“สิ่งก่อสร้างนี้เป็นสไตล์อะไรกันนะ ดูไม่ซ้ำใครดี แล้วทำไมถึงต้องเจาะรูไว้ด้านบนด้วยล่ะ?” เกาไข่เอ่ยถามอย่างสงสัย
“ช่องสี่เหลี่ยมนี้ดูเหมือนจะทำให้ด้านล่างของสิ่งก่อสร้างระบายอากาศได้ น่าจะออกแบบมาเพื่อความสะดวกในการขนย้ายอะไรบางอย่าง” โจวเผิงวิเคราะห์
สถานที่แห่งนี้มีสิ่งแปลกประหลาดมากเกินไป และคำตอบที่หายไปก็มากเกินไปเช่นกัน
พวกเขาเพียงอุทานด้วยความแปลกใจเล็กน้อย แล้วก็เดินทางต่อ
ข้อสงสัยเหล่านี้ บางทีอาจจะได้คำตอบในภายหลัง หรือไม่ก็อาจจะเป็นปริศนาที่ยังไม่มีคำตอบตลอดไป
แต่ตอนนี้ การเดินทางคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
ยิ่งเดินไปข้างหน้า สิ่งก่อสร้างที่โผล่พ้นน้ำก็ยิ่งมีจำนวนมากขึ้น
ซากกำแพงที่พังทลายเหล่านี้อยู่ใต้น้ำ เชื่อมต่อกับรากไม้จำนวนนับไม่ถ้วน
ราวกับประกอบกันเป็นเมืองโบราณลึกลับเมืองหนึ่ง
ราวกับจะจินตนาการได้ว่า ในยุครุ่งเรืองของที่นี่เคยงดงามและคึกคักเพียงใด
“ข้างหน้าเป็นทางลงเขา ทุกคนเพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษ” หลินหนานมองดูกระแสน้ำเบื้องหน้า แล้วคาดการณ์ล่วงหน้า พร้อมกับเตือนทุกคน