แต่คนอื่น ๆ จะสงบนิ่งได้เยี่ยงหลินหนานได้อย่างไร
นั่นคืองูหลามสองตัวที่มีขนาดใหญ่เท่าถังน้ำ
เพียงคำเดียวก็สามารถกลืนพวกเขาทั้งหมดลงท้องได้
หากมีเพียงตัวเดียว พวกเขาอาจยังมีโอกาสรอดชีวิตไปได้อย่างเฉียดฉิว
แต่ในตอนนี้ ถูกสองตัวรุมโจมตี โอกาสหนีรอดก็ยากขึ้นเป็นเงาตามตัว
พูดได้ว่าพวกเขาได้เจอวิกฤตความเป็นความตายครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสุสานโบราณแห่งนี้!
ฝนหยุดแล้ว สายลมเริ่มพัด
สายลมที่พัดพาเอาความชื้นเย็นหลังฝนมา พร้อมกับกลิ่นคาวสาบของเจ้างูหลามยักษ์
ขาของทุกคนอ่อนแรงจนควบคุมไม่อยู่ เหงื่อเย็นแผ่นหลังซึมทะลุเสื้อผ้าในพริบตา
เงามัจจุราชปกคลุมเหนือศีรษะของทุกคนอย่างน่ากลัว แม้แต่การหายใจก็เริ่มติดขัดลำบาก
ทุกคนกลั้นหายใจ นิ่งงันไม่ขยับเขยื้อน
เกรงว่าแม้การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย จะไปยั่วโทสะสัตว์ร้ายที่ซุ่มอยู่นี้จนสุดขีด
แล้วจะทำให้พวกมันเปิดฉากโจมตีก่อนเป็นฝ่ายแรก
ในจังหวะนั้นเอง หลินหนานเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
“ข้าจะดึงความสนใจพวกมันเอง พวกเจ้ารีบวิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้!”
พอเสียงจบลง ก็เห็นเขากระชากเท้าเสียดฟันกับพื้นอย่างแรง
ตวัดใบไม้แห้งนับไม่ถ้วนไปยังตัวงูหลามที่อยู่ด้านหน้าทันที
ใบไม้บดบังดวงตาของงูหลาม ทำให้มันไม่สามารถโจมตีได้ในชั่วขณะหนึ่ง
ถังเชียนเป็นคนแรกที่ตอบสนองได้ เมื่อเห็นหลินหนานซื้อเวลาไม่กี่วินาทีอันมีค่านี้ให้พวกเขา
นางพาคนอื่น ๆ วิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ตามที่หลินหนานบอก