ถังเชียนรู้สึกทั้งขบและจนปัญญา
"เกาไข่นี่ไม่รู้ตั้งใจหรือเปล่า มาพูดเรื่องแบบนี้ตอนนี้"
"เขากลัวว่าจิตใจของหลี่กั๋วหัวจะยังไม่ฝ่อพออีกหรือไง"
หลินหนานยิ้มตาม
"ทหารน่ะ ใจใหญ่คิดอะไรไม่ละเอียดหรอก"
"แต่ที่เขาพูดน่ะ เตือนสติฉันขึ้นมาได้เหมือนกัน..."
"อะไร?" ถังเชียนหันข้างมอง
"แมลงพวกนี้ปกติจะซ่อนตัวอยู่ในกอหญ้า เลยได้ชื่อว่าเห็บหญ้า"
"เพราะบนทุ่งหญ้ามักมีสัตว์ผ่านไปมา สะดวกต่อการหาเหยื่อของพวกมัน"
"แต่เห็บหญ้าพวกนี้ดันเลือกทำรังอยู่บนลำต้นไม้ แบบนี้ โอกาสที่สัตว์จะผ่านมาน้อยมาก"
ถังเชียนฟังแล้วเข้าใจ
"งั้น... ต้นไม้ต้นนี้มีเงื่อนงำสินะ?"
หลินหนานพยักหน้า แล้วเดินตรงไปที่ต้นไม้นั้น
เกาไข่พวกได้ยินที่หลินหนานพูด ก็พากันลุกขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้
มีเพียงหลี่กั๋วหัวเท่านั้นที่ยืนห่าง ๆ กอดแขนตัวเอง ไม่กล้าเข้าไปใกล้
หลินหนานพลิกตัวปราดเปรียว กระโดดขึ้นไปบนลำต้น
"หลินหนาน ระวังด้วยนะ" ถังเชียนอุทานตกใจ
"วางใจเถอะ" หลินหนานหันกลับมามองถังเชียน ส่งสายตาให้เธอมั่นใจ
ถังเชียนตรวจดูขากางเกงและแขนเสื้อของหลินหนานอย่างละเอียด จนแน่ใจว่ารัดกุมดีแล้ว แมลงพวกนั้นน่าจะไต่เข้าไปไม่ได้ เธอจึงค่อยเบาใจลงบ้าง
แต่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่หลินหนานไม่วางตา
กลางลำต้นเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ หลินหนานดึงมีดยาวที่ห้อยอยู่ด้านหลังออกมา แล้วปาดตะไคร่น้ำออก