เพียงมองไปที่แผ่นหลังของหลี่กั๋วหัว ก็เห็นตุ่มเลือดสีแดงขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองขึ้นเต็มไปหมดจนน่าขนลุก
บางตุ่มใหญ่กว่านั้นด้วยซ้ำ
และตรงกลางตุ่มเลือดเหล่านั้น ล้วนเป็นตัวแมลงที่ดูดเลือดจนเต็มท้อง จนตัวใสจนมองทะลุได้
หัวของแมลงฝังอยู่ในตุ่มเลือด ส่วนลำตัวที่โผล่ออกมายังคงดิ้นไปมาอย่างไม่หยุด
ราวกับใช้แรงสุดชีวิต ตะเกียกตะกายดูดเลือดของหลี่กั๋วหัวอย่างละโมบ
ภาพแบบนี้ ทำให้คนดูรู้สึกคลื่นไส้ อยากอาเจียนออกมา
สีหน้าของถังเชียนซีดขาวลงในทันที
“นี่..นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมีแมลงมากมายขนาดนี้..มาจากไหนกัน”
เกาไข่กับเผิงเถาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“เวรแล้ว! นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว ของแบบนี้เรียกว่าเห็บหญ้า โดยเฉพาะดูดเลือดเป็นอาหาร”
“ขนาดนี้บนตัวหลี่กั๋วหัว เร็วๆ นี้เลือดเขาคงถูกดูดแห้งหมดแน่!”
หลินหนานเดินไปยังจุดที่หลี่กั๋วหัวเพิ่งนอนอยู่
ก้มลงไปมอง ก็เห็นบนลำต้นไม้ มีแมลงตัวเล็กๆ จำนวนมากกำลังไต่ออกมาจากจุดหนึ่ง
เขาคว้าตามกิ่งไม้ข้างๆ ขึ้นมา เขี่ยตัวแมลงตัวหนึ่ง
เห็นมันคล้ายกับแมงมุมตัวเล็กๆ ตัวพวกนี้ยังไม่เคยดูดเลือด เลยตัวเล็กกว่าพวกที่อยู่บนตัวหลี่กั๋วหัวมาก
“เป็นที่ต้นไม้นี่เอง ต้นที่เขานอนมันเป็นรังแมลงพอดี” หลินหนานกล่าว
ถังเชียนเดินมาดูด้วย พอเห็นแมลงจำนวนมากไต่กันอยู่บนลำต้นไม้ ก็ตกใจถอยหลังไปไม่กี่ก้าว