บนลำต้นไม้ หลินหนานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ท่ามกลางความเยือกเย็นไร้สิ้นสุด
ในขณะเดียวกัน ในหัวสมองของเขา เสียงสะสมค่าตกตะลึงดังขึ้นไม่ขาดสาย
[ค่าตกตะลึง+1]
[ค่าตกตะลึง+1]
……
[ค่าตกตะลึง+10]
……
เขาไม่ค่อยชัดเจนนักว่าระบบใช้เกณฑ์อะไรในการประเมินค่าตกตะลึง
บางที ยิ่งเป็นคนใกล้ตัว ค่าตกตะลึงก็ยิ่งสูง
ดูท่าพวกพ้องของตัวเอง ตอนนี้คงถูกสั่นคลอนไม่น้อยเหมือนกัน
เขาสงบสติอารมณ์ หันความสนใจกลับมาที่ตรงหน้า
เมื่อเห็นเหล่านางระบำเหลือบได้หนีไปเกือบหมดแล้ว เขาก็ยื่นมือเข้าไปในโครงกระดูกที่เน่าเปื่อยอีกครั้ง
เมื่อเห็นการกระทำของเขา เกาไข่กับพวกแทบคลื่นไส้
เกือบจะอ้วกออกมา
ส่วนถังเชียนยิ่งหันหน้าหนี ไม่กล้ามองอีก
เธอไม่อาจห้ามปรามหลินหนานได้ ทำได้เพียงอธิษฐานในใจไม่หยุดว่าขอให้เขาไม่เป็นอะไร
และขอให้เรื่องวุ่นวายนี้จบลงเร็ว ๆ
และในขณะนั้นเอง มือของหลินหนานก็ดึงออกมาจากซากโครงกระดูก พร้อมกับมีสิ่งหนึ่งติดมือออกมาด้วย
เมื่อเพ่งดูดี ๆ นั่นกลับเป็นกระดูกมือท่อนหนึ่ง!
จากรูปร่างแล้ว ไม่ใช่ของสัตว์ แต่เป็นของ...คน!
คราวนี้ ถังเชียนกับพวกยิ่งตกตะลึง เบิกตากว้างนานจนพูดไม่ออก
ครู่ต่อมา เกาไข่กลืนน้ำลายลงคอ
"ให้ตายเถอะ นี่...ในนี้มีศพคนได้ยังไง!"
"ที่แห่งนี้ นอกเหนือจากพวกเรา ยังมีคนอื่นเคยมาอีกอย่างนั้นเหรอ?"