พ่อแม่ อาผู้ชายคนเล็กกับครอบครัว และคุณปู่อาศัยอยู่บนชั้นสอง
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนซื้อสเปรย์ทำให้ง่วงมาแล้วพ่นผ่านช่องประตูเข้าไปในห้อง รอเงียบ ๆ อยู่ห้านาที จนเสียงพูดคุยด้านในเงียบลง เธอจึงค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป
พ่อแม่นอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียง
เธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำอันเจ็บปวดถาโถมเข้ามา พ่อแม่คู่นี้มอบความรักความเอาใจใส่ให้หลานสาว แต่กลับทิ้งคำด่าทอและการทุบตีไว้ให้เธอ
ชาติก่อนเธอไม่ได้รับความรักจากคุณปู่ กลายเป็นลูกที่ถูกทอดทิ้งของบ้าน แถมยังต้องรับช่วงคู่หมั้นที่ลูกพี่ลูกน้องไม่ต้องการไปแต่งงานด้วย หลังแต่งงานสามีก็ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาดี ๆ สักครั้ง
ตรงกันข้าม แม่แท้ ๆ กลับดูถูกเยาะเย้ย บอกว่าเธอยังสู้โสเภณีในหอนางโลมไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกนั้นยังรู้จักวิธีมัดใจผู้ชายอยู่บ้าง สมควรแล้วที่ต้องเป็นม่ายไปตลอดชีวิต
ส่วนพ่อก็ยิ่งเห็นว่าเธอทำให้ขายหน้า กลับบ้านมาก็มีแต่ตบหน้าหรือไม่ก็หวดด้วยไม้ ด่าว่าเธอหน้าด้านแย่งคู่หมั้นของลูกพี่ลูกน้อง โดนตีตายก็สมควรแล้ว
—แต่ผู้ชายคนนั้น...เป็นคนที่ลูกพี่ลูกน้องไม่เอาเองชัด ๆ คุณปู่ก็เป็นคนตัดสินใจบังคับให้เธอแต่ง แล้วเธอไปแย่งอะไรมา?
เธอเปิดช่องลับในตู้เสื้อผ้า เจอเงินสดสองพันหยวนที่รัดไว้ด้วยยางรัดผม กล่องเครื่องประดับของแม่หนึ่งกล่อง และทองแท่งเล็กห้าแท่ง
ก่อนออกไป เธอครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเช็ดลายนิ้วมือของตัวเองออกและประทับลายนิ้วมือของพ่อไว้แทน จากนั้นก็ยัดกล่องคุกกี้ที่ไอ้แก่ซ่อนเงินไว้เข้าไปในซอกตู้เสื้อผ้า
เธอไปห้องของอาผู้ชายคนเล็กต่อ ตามธรรมเนียมก็เริ่มค้นห้องก่อน เจอสมุดเงินฝากที่มีเงินอยู่สี่พันหยวน กล่องเครื่องสำอางของอาสะใภ้หนึ่งใบ
เรื่องเซอร์ไพรส์อยู่ที่ช่องลับก้นกล่อง เธอแคะออกมาได้อัญมณีหลากสีหนึ่งกำมือ
สายตากวาดไล่ไปทีละจุด เธอรู้จักนิสัยของอากับอาสะใภ้ดี ของที่เจอไม่น่าจะมีแค่นี้ ระบบจึงเอ่ยขึ้นเองว่า 【โฮสต์ ลองถอดเสาเตียงทั้งสี่ต้นดู】
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนทำตาม ลากอากับอาสะใภ้ที่หลับเป็นตายออกไปนอกห้อง ส่วนอาสะใภ้ที่แต่งตัววาบหวิวจนเนื้ออกโผล่ออกมาครึ่งหนึ่งน่ะหรือ...เธอเกือบจะยกเท้าเตะซ้ำอยู่แล้ว
เก็บเงินก่อนสำคัญกว่า เธอกลับเข้าห้องแล้วเริ่มถอดเสาเตียงอย่างเบามือ ผลตอบแทนไม่น้อยเลย เจอทองแท่งเพิ่มอีก 32 แท่ง
เธอเปิดประตูห้องลูกพี่ลูกน้องอย่างร่าเริง ไหล่ของอีกฝ่ายพันผ้าก๊อซไว้และนอนกระสับกระส่ายมาก หร่วนเซี่ยนเซี่ยนยกสเปรย์ขึ้นฉีดใส่หน้าอีกฝ่ายรัว ๆ
กระทั่งมีของเหลวน่าสงสัยไหลจากมุมปากหร่วนเป่าจู หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็ถอยหลังออกมา อี๋! น่าขยะแขยง!
จากนั้นก็หันไปกวาดของในห้องอย่างเอิกเกริก
เงินสดสามร้อยหยวน ม้าหยกตัวเล็กสองตัวที่วางอยู่ในกล่องผ้าไหม กำไลหยกคู่หนึ่งที่เนื้อหยกงดงามมาก และชุดเครื่องประดับศีรษะทองคำเส้นถัก
ในชุดมีทั้งปิ่นประดับมุก ปิ่นปักใจ ปิ่นดอกไม้ ปิ่นยอด และต่างหู
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของคำว่า “คนเราเกิดมาต่างกัน” ลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น
เมื่อได้ข้อคิดมากมายแล้ว เธอก็โบกมือเก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติ
สุดท้ายเธอมาถึงห้องครัว ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน รวมถึงเนื้อปลาเนื้อหมูที่เตรียมไว้เลี้ยงฉลองวันเกิดให้ไอ้แก่พรุ่งนี้ ถูกขนไปหมด
เธอกำลังพอใจและเตรียมกลับห้องไปเปิดกล่องสุ่มใบใหญ่ที่สุดที่เป็นของคุณปู่ แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ...
เธอกลับขึ้นไปชั้นสอง ดึงอิฐที่ใช้หนุนขาโต๊ะออกมาก้อนหนึ่ง แล้วฟาดหลังมือพ่อเหมือนกำลังถูหัวไชเท้า เพียงชั่วพริบตาก็เกิดแผลถลอกเป็นทาง มีเลือดซึมขึ้นมา
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนนั่งอยู่ข้างเตียงไม้ ใจคิดวูบหนึ่ง หีบไม้ขนาดพอ ๆ กับอ้อมแขนเด็กก็ปรากฏขึ้น
คนชั่วช้าหาเงินทองได้เป็นกอบเป็นกำ ของที่ไอ้แก่ซ่อนไว้ต่างหากคือสมบัติที่ดีที่สุดในบ้านนี้
เมื่อเปิดหีบ แสงไฟฉายส่องลงไป เผยให้เห็นเอกสารกองแล้วกองเล่าที่แยกประเภทและมัดด้วยยางรัดผมอย่างเป็นระเบียบ
มีทั้งคูปองข้าวสาร คูปองผ้า คูปองบุหรี่และสุรา คูปองเนื้อ คูปองถ่านหิน และคูปองสินค้าอุตสาหกรรม ในบรรดานั้นยังมีคูปองของชิ้นใหญ่ เช่น จักรยาน จักรเย็บผ้า และนาฬิกา ของมีค่าที่สุดคือคูปองแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศกองหนึ่ง
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนหยิบคูปองที่ใกล้หมดอายุออกมาวางไว้ข้างนอก เตรียมเอาไปใช้จ่ายพรุ่งนี้ ส่วนที่เหลือเก็บกลับเข้าไปในมิติ
จากนั้นเธอก็เปิดหีบถ่านดำอีกใบ ถ่านดำใหม่เอี่ยม มีจำนวนถึงสองหมื่นชิ้น เรียงซ้อนเป็นระเบียบอยู่เต็มหีบ
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนชะงักหายใจไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นกระบี่ทองแดงขึ้นสนิมสามเล่มอยู่ในหีบใบใหญ่ที่สุด
ถ้าเป็นเธอในชาติก่อน บางทีคงโยนมันทิ้งเป็นของไร้ค่าไปแล้ว
แต่พอได้เห็นคนนั้นประเมินของเก่ามาก่อน เธอก็มองกระบี่สำริดสามเล่มนี้กับเหรียญโบราณสารพัดชนิดอีกครึ่งหีบ แล้วรู้สึกว่ามันดูดีกว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอเสียอีก!
เธอเก็บพวกมันเข้าไปในมิติอย่างดี รอให้ลงชนบทแล้วค่อย ๆ หยิบออกมาดูเล่น!
ของปิดท้ายคือหีบทองคำแท่งหนึ่งใบกับหีบเงินแท่งอีกใบ
ไม่ชอบมาพากล! หร่วนเซี่ยนเซี่ยนเก็บของทั้งหมดแล้วนอนคิดอยู่บนเตียงไม้ ในสมบัติของคุณปู่ไม่มีทองแท่งใหญ่หรือเล็กเลย เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลมาก!
บรรพบุรุษตระกูลหร่วนเคยมีคนรับราชการ พอมาถึงรุ่นทวด ฐานะครอบครัวก็ตกต่ำลง จึงเริ่มทำการค้าทางทะเล และในท้องถิ่นก็นับเป็นนายทุนมีชื่อเสียง
ต่อมาคุณปู่ที่เข้าร่วมกองทัพก็บริจาคทรัพย์สินของครอบครัวให้กับองค์กรโดยไม่มีเงื่อนไข เธอไม่เชื่อหรอกว่าไอ้แก่จะไม่เก็บทองแท่งเล็ก ๆ ไว้บ้าง...ซ่อนอยู่ที่ไหนกันนะ?!
วันถัดมา หร่วนเซี่ยนเซี่ยนถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงอึกทึกและเสียงร้องไห้ราวกับพ่อแม่ตาย
เธองัวเงียยกมือขึ้นขยี้ตา แต่พอยกมือขึ้นได้ครึ่งทางก็พบด้วยความประหลาดใจว่าเอวกับท้องที่ถูกพ่อเตะเมื่อวานไม่เจ็บแล้ว!
มือเล็กเลิกเสื้อขึ้น รอยช้ำม่วงเป็นปื้นใหญ่ที่สีข้างหายไปจนหมด
เมื่อนึกถึงน้ำพุวิญญาณที่ดื่มเมื่อคืน หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็กำลังจะออกไปทำแผนหาเงินให้สำเร็จโดยเร็ว จะได้มีน้ำพุวิญญาณใช้ไม่ขาดมือ แต่ประตูไม้ผุ ๆ กลับถูกคนถีบเปิดดังปัง!
อาสะใภ้อิ่นชุนเจียวผมเผ้ายุ่งเหยิงพุ่งเข้ามา ริมฝีปากเขียวคล้ำเพราะหนาว ความขุ่นเคืองเต็มอกอยากระบายใส่หลานสาวที่ไม่มีใครเห็นความสำคัญคนนี้
เธอพุ่งเข้ามาเงื้อมือตบ “นังตัวดี! แกอิจฉาที่ลูกพี่ลูกน้องได้ลงชนบทแทนแกใช่ไหม ถึงได้ขโมยของในบ้านไป?”
แม่ของเธอเดินตามเข้ามาอย่างสบายใจ คิ้วตาสวยคมเชิดขึ้น กอดอกพิงกรอบประตู ทำหน้าเหมือนเป็นคนนอก
ท่าทางราวกับคิดว่า “เงินหายไม่ใช่แค่ของฉัน น้องสะใภ้คงหายมากกว่าฉันแน่” จึงรู้สึกสมดุลและเบิกบานใจ
“ฉันบอกแล้วไง ผู้หญิงมันไม่มีประโยชน์ นิสัยมือไม้ไม่สะอาดนี่ก็ไม่รู้ไปได้มาจากใคร!”
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนคว้ามือที่ตบเข้ามาใส่หน้าตัวเองไว้ พลิกตัวแล้วยกมือฟาดอาสะใภ้ไปฉาดใหญ่
เพียะ!
ทั้งห้องเงียบสนิท
อิ่นชุนเจียวเอามือกุมแก้มอย่างไม่อยากเชื่อ รอยฝ่ามือชัดเจนประทับอยู่บนหน้า หร่วนเซี่ยนเซี่ยนคิดในใจว่ากะไว้แม่นดีนี่ แล้วหัวเราะถามว่า
“อาสะใภ้ ได้สติหรือยัง?”
อิ่นชุนเจียวเผยแววตาดุร้าย พุ่งเข้ามาอย่างคนบ้าพร้อมตะโกนว่าจะตีเธอให้ตาย หร่วนเซี่ยนเซี่ยนยกมือตบซ้ายขวาไม่ยั้ง ท่ามกลางเสียงร้องครวญครางของอีกฝ่าย เธอกลับยังรู้สึกไม่หายโมโห
จึงกระชากผมลากไปจนถึงห้องครัว กดหัวอีกฝ่ายลงในอ่างน้ำสกปรก แล้วถามอย่างหวังดีว่า “ใจเย็นหรือยัง?”
“นังสารเลว! นังสารเลว! แค่ก ๆ ๆ!” อิ่นชุนเจียวดิ้นรนพลางตะโกนเรียกชื่อสามีเสียงดัง “หร่วนอัน แกตายไปแล้วหรือไง?”
ส่วนแม่แท้ ๆ ที่มีแต่หัวสมองคิดถึง “ลูกชาย” ของเธอ ก็หลบไปอยู่ข้าง ๆ อย่างรู้กาลเทศะแล้ว ไม่ห้ามปรามและไม่เข้าไปช่วย
แต่พวกผู้ชายที่ข้าวของในบ้านถูกขโมยไปจนหมดในชั่วข้ามคืนจะมีเวลามาสนใจเรื่องนี้ได้อย่างไร?
หลังถูกน้ำเย็นสาดใส่อยู่พักหนึ่ง อิ่นชุนเจียวผู้เป็น “ผู้ให้กำเนิดลูกสาวที่มีคุณงามความดี” และทำอะไรก็ได้ตามใจในบ้าน ในที่สุดก็สงบลง
“ปะ...ปล่อยฉัน มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน”
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนเตะอีกฝ่ายล้มลงกับพื้น แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของอาสะใภ้ที่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เธอพูดเองนะ ถ้าคราวหน้ายังหัดพูดดี ๆ ไม่ได้ ฉันจะป้อนขี้ให้กิน”
อิ่นชุนเจียวร้องไห้ออกมา ร้องไห้เพราะเครื่องประดับกับเงินหายไปหมด ร้องไห้ที่ถูกนังเด็กสารเลวซึ่งเมื่อก่อนมีสิทธิ์เป็นได้แค่สาวใช้ของลูกสาวตัวเองทุบตี จนสะอึกสะอื้นพูดไม่ออก
ท่ามกลางเสียงสะอื้นกระซิก หร่วนเซี่ยนเซี่ยนหันไปหยิบกะละมังตักน้ำเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวเตรียมออกจากบ้าน
หร่วนเป่าจูวิ่งลงมาช่วยพยุงแม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มาเช่นกัน เธอกลอกตาแล้วถามคุณปู่ที่นั่งหลับตาหน้าซีดเผือดอยู่บนโซฟาอย่างไม่เข้าใจว่า
“บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว พี่สาวยังจะออกไปข้างนอกอีก ข้างนอกมีใครอยู่หรือคะ? หรือมีของอะไรที่ทำให้พี่ต้องไปให้ได้?”
ชั่วพริบตาเดียว สายตาสงสัยและรังเกียจจากทุกคนก็หันมามองเธอ ราวกับกำลังมองสิ่งสกปรกอะไรสักอย่าง
“รอง!” ท่ามกลางเสียงเรียกของคุณปู่ที่เหมือนเรียกสุนัข พ่อของเธอที่กำลังเดือดดาลก็พุ่งลงมาจากชั้นบน มือใหญ่ราวกับพัดกำลังฟาดใส่หน้าหร่วนเซี่ยนเซี่ยน
“แกมันสารเลวไร้ยางอาย นังตัวถ่วง! แกสมคบกับผู้ชายเถื่อนข้างนอก ขโมยของในบ้านไปใช่ไหม?”
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนย่อตัวหลบทันที มือของพ่อพุ่งผ่านเหนือหัวไปเกี่ยวเอาผมชี้ ๆ กระจุกหนึ่ง ก่อนจะฟาดเข้ากับกรอบประตูเต็มแรง
โครม!
แรงจนกรอบประตูทั้งบานสั่นสะเทือนตามไปด้วย
หร่วนไท่กุมมือ เจ็บจนร้องไม่ออก ใบหน้าแดงคล้ำเหมือนตับหมู ก้มตัวกระโดดไปมาอยู่กับที่~
“โอ๊ย! โอ๊ยยย!”