“แก ไอ้เดรัจฉาน!” พ่อของเธอทั้งอับอายทั้งโกรธจนฟาดฝ่ามือมาอีกฉาด พร้อมตะคอกว่า “หร่วนเซี่ยนเซี่ยน แกไปเรียนวิธีสกปรกต่ำช้าแบบนี้มาจากไหน?”
คราวนี้หร่วนเซี่ยนเซี่ยนไม่หลบ เธอคว้าฝ่ามือที่พ่อฟาดมาไว้ “ใจเย็นก่อน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะพ่อ แล้วมือพ่อมีแผลถลอกได้ยังไง?”
“ไปโดนมาตอนไหนเหรอ?”
หร่วนไท่สบสายตาเคลือบแคลงของชายชรา ก่อนสะบัดมือหลุดจากเธอแล้วซ่อนไว้ข้างหลัง
ใครจะไปรู้ว่าแผลนี้มาได้ยังไง? ตื่นเช้ามาก็มีแล้ว!
ใบหน้าของเขาแดงช้ำไปหมด จึงเปลี่ยนเรื่องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไปขอโทษอาสะใภ้เล็กกับเป่าจู วันนี้ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
“ไม่ได้หรอกค่ะ” เซี่ยนเซี่ยนก้มลงเปลี่ยนรองเท้า “ฉันจะไปแจ้งความ เงิน 500 หยวนที่คุณปู่สัญญาไว้เมื่อวานยังไม่ได้ให้เลย
“พวกคุณแค่ทำเงินหาย แต่อาสะใภ้เล็กที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเสียหายถึงความบริสุทธิ์นะคะ!
“โจรกล้าดียังไงถึงบุกมาขโมยของในเขตบ้านพักทหาร ถ้าเป็นสายลับศัตรู คุณปู่ก็อันตรายแล้วไม่ใช่เหรอ?”
แววตาของชายชราขุ่นมัว เขาเหลือบมองลูกชายคนรองที่แต่งตัวไม่เรียบร้อย สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและซ่อนมือไว้ด้านหลัง คำพูดของหร่วนเซี่ยนเซี่ยนเตือนสติเขา
ที่นี่คือเขตบ้านพักทหาร ใครจะกล้า? ใครมีฝีมือพอจะบุกเข้ามาขโมยของได้?
นอกจาก...คนในบ้านเอง!
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสั่งเสียงขรึม “จะแจ้งความอะไร! ใครอนุญาตให้แกไปแจ้งความ ตระกูลหร่วนของฉันเสียหน้าไม่ได้ กลับมา!”
เสียหน้าเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าแจ้งความเรื่องทรัพย์สินที่สูญหายเป็นจำนวนมาก เจ้าหน้าที่อาจจับพิรุธได้แล้วทำเรื่องบานปลาย!
เมื่อคิดทบทวนหลายอย่าง ทั้งยังมีเป้าหมายที่น่าสงสัยอยู่ในใจ เขาจึงไม่คิดจะแจ้งความ!
เมื่อเห็นสีหน้า “เจ็บใจแต่ไม่ได้เสียหายถึงแก่น” ของตาแก่ขี้งก หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็ร้องอ้อ พลางแบมือหงายขึ้น
“แล้วเงินที่คุณปู่รับปากฉันล่ะ? เอามาสิ ฉันจะออกไปซื้อของเตรียมลงชนบท”
เมื่อเห็นสีหน้า “ไม่ให้เงินฉันก็จะแจ้งความ” ของเธอ ชายชราที่อัดอั้นจนแทบกระอักก็หยิบเงินก้อนสุดท้ายของบ้าน 500 หยวนออกมา
เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “ดีมาก แกนี่เป็นหลานสาวที่ดีของฉันจริง ๆ!”
เซี่ยนเซี่ยนเดินพ้นประตูบ้าน ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันสนั่นหวั่นไหวจากข้างในทันที ทั้งเสียงชามจานแตก เสียงพ่อเฮงซวยร้องปฏิเสธความผิด และเสียงอาสะใภ้เล็กร้องไห้ประสานกันเป็นบทเพลงแสนไพเราะ
เธอบอกแล้วไง! ใครไม่พอใจเธอก็ไปหาพ่อแม่เธอสิ!
หร่วนเป่าจูที่ยังไม่ยอมแพ้วิ่งตามออกมา ตะโกนเสียงดังว่า “คืนนี้เป็นวันเกิดคุณปู่ พี่ลูกพี่ลูกน้องอย่ากลับดึกนักล่ะ เดี๋ยวพลาดวันเกิดคุณปู่!”
“ได้เลยค่ะ!” หร่วนเซี่ยนเซี่ยนตะโกนตอบ “ซื้อของขวัญให้คุณปู่เสร็จแล้วจะรีบกลับค่ะ”
มีคนหลายคนโผล่หน้าออกมามอง หร่วนเป่าจูรีบเก็บสีหน้าเคียดแค้นแล้วแสร้งทำเป็นน้อยใจ ยัยตัวแสบทำไมคราวนี้ไม่หลงกลแล้วล่ะ?
รอดูเถอะ เธอจะเอาเงินกลับคืนมาให้ได้ แล้วส่งนังตัวแสบนี่ไปเป่ยต้าฮวงที่กันดารที่สุด ให้เหนื่อยตายในฤดูร้อน หนาวตายในฤดูหนาว
เรื่องเงินยังไม่สำคัญเท่าไร เมื่อนึกถึงความฝันเมื่อคืนที่กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง หร่วนเป่าจูก็ยิ้มอย่างมั่นใจในชัยชนะ เธอต้องได้โควตาเข้ามหาวิทยาลัย และหยกที่คอของนังตัวแสบก็ต้องเป็นของเธอด้วย!
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนขี่ “จักรยานไร้เจ้าของ” ถือสมุดทะเบียนบ้านไปถอนเงินของอารองก่อนที่เขาจะทันได้รู้ตัว
จากนั้นก็ไปเคาะประตูบ้านหลังหนึ่งในตลาดมืดด้านหลังโรงพยาบาล
ชายหนุ่มท่าทางนักเลงเปิดประตูออกมา
เขามองหญิงสาวที่ทุกคนจดจำได้ไม่ลืม คนประหลาดที่เอาผ้าโพกหัวไว้ทั้งศีรษะจนเห็นเพียงดวงตาคู่เดียว แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “อาหัว มาแล้วเหรอ ของที่ขอไว้เมื่อวาน ฉันอุตส่าห์ไปหาให้ตั้งนาน เข้ามาคุยข้างในสิ!”
หร่วน·อาหัว·เซี่ยนเซี่ยนเดินตามชายหนุ่มเข้าไปข้างใน ชายชราหน้าเจื่อนที่นั่งเคี่ยวยาอยู่ตรงโคนกำแพงไม่แม้แต่จะมองเธอ
เธอผลักประตูห้องเข้าไป ฉินอู่เหยียนั่งอยู่ข้างเตา มือคลึงลูกวอลนัตไปมา บนเตามีกาน้ำชาร้อนวางอุ่นอยู่
เขาเชิญหร่วนเซี่ยนเซี่ยนนั่งก่อน จากนั้นยกกาขึ้นจิบจากปากกาแล้วส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มนำของที่หญิงสาวต้องการมา
ชายหนุ่มยกตะกร้าสานใบหนึ่งมาวางข้างเท้าหร่วนเซี่ยนเซี่ยน ใช้ไม้เขี่ยฟางที่คลุมอยู่ด้านบนออก เผยให้เห็นโหลแก้วที่บรรจุของเหลวสีเหลืองจนเต็ม
เมื่อเห็นสิ่งนั้น ร่างของฉินอู่เหยียนก็เอนหนีไปด้านหลังอย่างอดไม่ได้ เขาหันมามองหร่วนเซี่ยนเซี่ยนแล้วถามด้วยความสงสัยว่า
“น้องสาว เธอเอาปัสสาวะของคนเป็นไวรัสตับอักเสบเอาไปทำอะไร?”
“คุณฉิน ล้ำเส้นแล้วนะคะ!” หร่วนเซี่ยนเซี่ยนพูดเบา ๆ ดวงตาที่มองโหลปัสสาวะเป็นประกายยิ้ม
ฉินอู่เหยียนหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเอนกลับไปพิงพนักเก้าอี้ เมื่อวานแม่สาวน้อยที่เอาผ้าคลุมหัวคนนี้เดินเข้ามาก็ขอปัสสาวะของคนเป็นไวรัสตับอักเสบเอ ทำเอาเขาตกใจแทบแย่
ทำงานในวงการนี้มา 10 ปี เขาไม่เคยได้ยินคำขอเหลวไหลขนาดนี้มาก่อน
ตอนแรกเตรียมจะไล่เธอออกไปแล้วแท้ ๆ แต่หญิงสาวให้เงินมากเหลือเกิน!
ด้วยความสงสัย เขาเลยถามเพิ่มอีกสักคำ
เขาเก็บความสงสัยไว้ แล้วส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มยกของอีกชิ้นออกมา “นาฬิกาโบราณที่เธอต้องการก็หาเจอแล้ว ลองดูสิว่าถูกใจไหม”
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนยืนห่างจากนาฬิกาเรือนใหญ่ที่หน้าปัดเรืองแสงราว 4 เมตร เธอเคยได้ยินว่าเมื่อก่อนชาวต่างชาติใส่เรเดียมลงในสีที่ใช้ทำหน้าปัดนาฬิกา
และเรเดียมก็แผ่รังสีรุนแรงมาก
เรื่องรังสีไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือวันนี้เป็นวันเกิดคุณปู่ เธอต้องมอบของขวัญและคำอวยพรจากใจให้ผู้ใหญ่ให้ได้!
“คุณครับ” ฉินอู่เหยียนโน้มตัวมาข้างหน้า มองนาฬิกาเรือนนั้นแล้วพูดว่า “อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ ของชิ้นนี้มีอะไรแปลก ๆ
“ไอ้หนุ่มที่เอามาแลกกับผมบอกว่า เจ้าของมันทุกคนตายหมดแล้ว”
“ตายหมดก็ดีค่ะ!” เมื่อเห็นฉินอู่เหยียนทำหน้าตกใจ หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็รีบแก้คำพูด “ฉันหมายถึง เพื่อนของฉันคนนั้นชอบของเก่าที่มีเรื่องราวค่ะ”
ฉินอู่เหยียนเลิกสนใจเธอแล้วแอบจุ๊ปาก ในยุคนี้ใคร ๆ ก็อยากได้ของดีราคาถูก แต่คนขายที่โง่ไม่ได้มีอยู่ฝ่ายเดียวหรอก คนรับซื้ออย่างพวกเขาก็ไม่ใช่คนโง่เหมือนกัน!
เขาเปิดผ้าหยาบข้างมือออก “ยังมีจี้ปิงอันโค่วที่เธอต้องการ ไม่มีของปลอมนะ ของปลอมแพงกว่าหยกแท้อีก แบบมีให้เลือกอยู่ตรงนี้ เลือกได้เลย”
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนพยักหน้า หยกปลอมในยุคนี้แพงกว่าหยกแท้จริง ๆ เมื่อวานลูกพี่ลูกน้องมาขอจี้หยกจากเธอ แต่เดิมเธอก็ไม่ได้คิดจะให้
ตั้งใจจะหาชิ้นที่คล้าย ๆ กันมาแลกกับป้ายหยกสีเขียวมรกตไร้ลายที่เธอสวมอยู่ แต่ตอนนี้มีระบบแล้วก็ไม่ต้องทำแบบนั้น ซื้อชิ้นที่เหมือนของเธอเป๊ะจากร้านค้าในระบบได้เลย
แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นเลือกดูจี้หยกที่ฉินอู่เหยียนหยิบออกมาทีละชิ้น ก่อนส่ายหน้าแสดงท่าทีว่าไม่ชอบสักชิ้น
“เอาแค่โหลปัสสาวะกับนาฬิกาเรือนนั้นค่ะ นอกจากนี้ฉันอยากซื้อกระบอกน้ำ อ่างล้างหน้า กล่องข้าวอะไรพวกนี้ด้วย คุณฉินมีของไหมคะ?”
เงินต้องใช้จ่ายออกไปถึงจะเป็นของตัวเอง!
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนกวาดของจากบ้านหร่วนมาทั้งบ้านแล้ว ไม่คิดจะทนใช้ของขาด ๆ อีกต่อไป ทั้งผ้าขนหนูเก่าขาดเป็นรู แปรงสีฟันขนหลุด และอ่างไม้ที่รั่วจนใช้งานไม่ได้
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนพูดรัวเป็นชุด แทบอยากซื้อผ้าอนามัยแบบผ้ามากองไว้ด้วย ฉินอู่เหยียนจุดบุหรี่หนึ่งมวน ส่วนลูกน้องด้านหลังก็คิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนหยุดพูดแล้วฟังชายหนุ่มแจ้งราคา ก่อนส่ายหน้า
“ไม่จ่ายเงินค่ะ! คุณฉิน เอาของที่ฉันขอรวมกับนาฬิกาและปัสสาวะ ไปแลกกับจักรยานสภาพใหม่เอี่ยม 99 เปอร์เซ็นต์สักคัน เป็นไงคะ?”
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดว่า “อ้อ! ขอใบวินิจฉัยปลอมว่าป่วยทางจิต มีตราประทับโรงพยาบาลด้วยนะคะ”
จะให้ควักเงินจ่ายน่ะไม่มีทาง เธอมีคูปองตั้งเยอะ ถ้าจะใช้เงินทำไมไม่ไปห้างสรรพสินค้าของรัฐล่ะ?
อีกฝ่ายเรียกราคานาฬิกาโบราณ 80 หยวน ปัสสาวะ 20 หยวน รวมอ่างเซรามิก กล่องข้าว สบู่ ผ้าขนหนู นมมอลต์ และของอื่น ๆ อย่างน้อยก็ 40 หยวน ยังมีเวชระเบียนปลอมอีกหนึ่งใบ
เอาจักรยานมือสองที่โซ่ขึ้นสนิมไปแลก คุ้มจะตาย!
ฉินอู่เหยียนมองเธอด้วยสายตาประหลาด คำขอแปลกใหม่อะไรขนาดนี้
แต่พอเขาพาชายหนุ่มไปเห็นจักรยานที่หร่วนเซี่ยนเซี่ยนเรียกว่า “ใหม่ 99 เปอร์เซ็นต์” ทั้งคู่ก็ได้แต่หัวเราะอย่างขุ่นเคือง!
หลังต่อรองราคากันไปมา สุดท้ายเธอก็รีดเสื้อบุนวมผ้าฝ้ายสีน้ำเงินจากมือฉินอู่เหยียนไปหนึ่งตัว ส่วนฉินอู่เหยียนก็รีดเงินจากเธอไป 3 หยวน
เขาเหนื่อยใจจนต้องจุ๊ปาก “คุณครับ ถ้าไม่ไปเป็นพ่อค้าคนกลางนี่เสียดายความสามารถจริง ๆ”
“ยกให้ค่ะ ยกให้!” หมอนี่ได้เปรียบแล้วไม่รู้จักพอ เธอทิ้งคูปองกองหนึ่งที่ไม่ได้ใช้ไว้ที่นี่ แล้วตกลงกันว่าจะเอาจักรยานมาให้ในอีก 2 วัน
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนคลุมหน้ามิดชิด ขี่จักรยานคานสูงโดยเอาเป้าหนีบไว้ระหว่างขา มีโหลปัสสาวะแขวนอยู่ที่แฮนด์ และนาฬิกาเรือนหนึ่งผูกอยู่บนเบาะหลัง ก่อนหันกลับไปบอกลาคุณฉิน!
ภายใต้สายตาพูดไม่ออกของทั้งสองคน เธอเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยวตลอดทาง แล้วโยนของทั้งหมดเข้าไปในมิติ
จากนั้นก็สั่งให้ระบบปรับแต่งจี้หยกให้เหมือนวัตถุรองรับระบบของเธอ
เธอสวมถุงมือยางป้องกันตัวจนมิดชิด ฝืนความคลื่นไส้แล้วเปิดโหลปัสสาวะของผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบเอ เอาจี้หยกแช่ลงไปข้างใน...สมบูรณ์แบบ!