【ยินดีต้อนรับสู่ระบบร่ำรวยสร้างตัว คิดถึงคุณมากเลย】
เสียงกลไกเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก้มตัวหมอบลง สายตาระแวดระวังราวกับสัตว์ตัวน้อยกวาดมองไปรอบ ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงแน่ใจว่าเสียงนั้นมาจากในหัว ที่แท้นิ้วที่จับเศษเครื่องเคลือบของเธอถูกของมีคมบาด เลือดเปื้อนจี้หยกจนกระตุ้นระบบให้ทำงาน
ในจี้หยกมีข้อความจากระบบ สำหรับหร่วนเซี่ยนเซี่ยนที่เคยใช้ชีวิตในอนาคตมานานกว่าสิบปี เรื่องนี้จึงทั้งน่าประหลาดใจและไม่น่าประหลาดใจ
เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าสกปรกหรือเปล่า กลิ้งตัวเข้าไปใต้เตียง พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงลองถามในใจว่า 【แกมีประโยชน์อะไรบ้าง?】
365: 【สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบร่ำรวยสร้างตัว ที่นี่คุณสามารถใช้เงินซื้ออะไรก็ได้】
หร่วนเซี่ยนเซี่ยน: 【ซื้อชีวิตคนได้ไหม?】
ระบบชะงักไป พักใหญ่ถึงตอบว่า 【ซื้อชีวิตคนจะไปมีประโยชน์อะไร แค่มีเงิน คุณก็ซื้ออายุขัย ซื้อสุขภาพ แล้วยังซื้อบ่อน้ำทิพย์กับมิติส่วนตัวได้ด้วยนะ~】
บ่อน้ำทิพย์กับมิติส่วนตัวเหรอ? ฟังดูแล้วคงไม่ถูก เธอกระแอมเบา ๆ 【ฉันไม่เชื่อที่แกพูดหรอก ไหน ๆ ก็มีบ่อน้ำทิพย์แล้ว เอามาสักถังให้ลองหน่อย】
365: 【มีบ่อน้ำทิพย์ แต่ต้องจ่ายเงิน】
หร่วนเซี่ยนเซี่ยน: 【เท่าไร?】
365: 【ห้าสิบ ห้าสิบหยวนต่อ 10 มิลลิลิตร รับรองว่าคุ้มเกินราคา】
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนมีเหตุผลพอจะสงสัยว่าระบบตรวจพบเงินห้าสิบหยวนที่เธอมี เลยตั้งราคาไว้ห้าสิบหยวนพอดี
【ห้าเฟิน เอาไหมล่ะ ถ้าไม่ได้ก็ช่าง บ่อน้ำทิพย์นี่ฉันก็ไม่ได้อยากดื่มสักหน่อย!】
365: 【???】
สุดท้ายระบบก็ให้บ่อน้ำทิพย์เธอมา 10 มิลลิลิตร ไม่คิดเงิน บอกให้เธอเก็บเงินไว้ซื้อโลงศพ
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนรู้สึกว่าระบบเอาใจใส่ดี รู้จักช่วยเจ้าของประหยัดเงินซื้อโลงศพ
เธอพอใจ ดื่มบ่อน้ำทิพย์สองสามหยดจนหมดในรวดเดียว แล้วนอนอยู่ใต้แผ่นเตียง อดนึกถึงจี้หยกที่ลูกพี่ลูกน้องได้ไปในชาติก่อนไม่ได้
หลังอีกฝ่ายได้จี้หยกไป เธอก็ถูกบังคับให้ลงชนบทอยู่สามปี พอกลับมาถึงได้รู้ว่าคุณปู่ซึ่งอายุเกินหกสิบและหมดหวังจะได้เลื่อนตำแหน่ง กลับเลื่อนจากผู้บังคับการกองพลขึ้นเป็นผู้บังคับการกองพลทหารราบได้ในพริบตา
ก่อนเธอจะตาย คนในบ้านต่างได้เลื่อนตำแหน่งกันบ้าง ร่ำรวยกันบ้าง
ลูกพี่ลูกน้องคนโปรดของทั้งบ้านยิ่งได้แต่งงานกับนายทหารระดับสูงที่อายุน้อยที่สุด ชีวิตคู่ก็หวานชื่นราบรื่น
ส่วนตัวเธอ แม้จะมาอยู่ต่างโลกแล้ว ก็ยังถูกผู้อำนวยการกับสื่อกดดันให้ลาออกจากโรงเรียนเพื่อเลี้ยงดูสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า การเกิดใหม่ไม่ได้ทำให้สมองโตขึ้น แต่หลังจากสภาพจิตใจของเธอมีปัญหา คนทั้งคนกลับเหมือนเปิดจุดลมปราณที่อุดตันให้โล่ง คิดอะไรได้กระจ่างขึ้น!
พรุ่งนี้ พรุ่งนี้เธอจะต้องมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงทุกคนในบ้านให้ได้
คิดไปคิดมา เธอก็เผลอหลับไป!
เที่ยงคืน พอถึงเวลาที่ผีออกอาละวาด หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็สะดุ้งตื่นตรงเวลา
เธอย่องไปหน้าห้องหนังสือ แสงไฟที่ลอดออกมาจากช่องประตูและเสียงพูดคุยแผ่ว ๆ ที่ดังมาจากข้างใน ยืนยันว่ามีคนกำลังประชุมกันอยู่จริง ๆ
“ห้าร้อยหยวน? ทำไมถึงกล้าขนาดนั้น?” นี่เป็นเสียงของพ่อ
“ฉันบอกแล้วว่าควรมีลูกชาย ลูกสาวมีแต่จะผลาญเงิน ยกเว้นเป่าจูของเรา” นี่เป็นเสียงของแม่
“พี่รอง พี่สะใภ้รอง อย่าพูดแบบนั้นเลย เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเป่าจูเอาแต่ใจจนก่อเรื่อง ไม่อย่างนั้นก็ให้เธอลงชนบทไปเองเถอะ ก่อเรื่องเองก็ต้องรับผิดชอบเอง”
นี่เป็นเสียงของอาเล็ก
จากนั้นเสียงตำหนิของคุณปู่ก็ดังขึ้น “เอาแต่ใจแล้วมันทำไม? ก็ฉันตามใจเธอเอง มีความเห็นหรือไง?”
อาเล็กรีบยิ้มประจบ บอกว่าไม่กล้า
คนทั้งบ้านคุยกันอีกไม่กี่ประโยค สุดท้ายคุณปู่ก็เอ่ยขึ้นว่า “เงินนี่ให้ไปแล้วก็ให้ไปเถอะ ค่อยหาทางเอากลับมาก็พอ
แต่ถ้าเธออยากได้จี้หยกของเป่าจู ไม่มีทางเด็ดขาด เป่าจูจะเสียใจแค่ไหน”
พ่อของเธอรับคำ “พรุ่งนี้เช้าผมจะให้ยัยเด็กเหลือขอนั่นส่งจี้หยกมาให้ ไม่รู้จักกาลเทศะ เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ให้ช่วยเก็บของไว้ให้ไม่กี่ชิ้นแล้วมันจะเป็นอะไรไป”
คุณปู่ชอบคำพูดนี้ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงว่า “กันไม่ให้เธอก่อเรื่องก่อนลงชนบท เอาจี้หยกของเป่าจูให้เธอยืมใส่ไปก่อนสักสองสามวัน สะใภ้รองหาโอกาสเอากลับมาภายในสองวันนี้”
นอกประตู หร่วนเซี่ยนเซี่ยนกำหมัดแน่น ลูกพี่ลูกน้องเป็นลูกแท้ ๆ แล้วเธอไม่ใช่หรือไง?
ก็แค่ตอนที่เธอเกิดดันเป็นปีที่เกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่
ตอนที่ทั้งบ้านแทบไม่มีอาหารเหลือ ปู่ซึ่งอยู่ข้างนอกถูกทหารญี่ปุ่นบีบจนตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ผู้บังคับบัญชาคนเก่าของปู่ไม่เพียงช่วยชีวิตเขาราวกับสวรรค์ส่งมา แต่ยังส่งคนเอาอาหารจำนวนไม่น้อยมาที่บ้าน ช่วยให้ทุกคนผ่านพ้นหายนะครั้งนั้นไปได้
วันนั้นตรงกับวันที่ลูกพี่ลูกน้องซึ่งเกิดห่างจากเธอไม่กี่เดือนลืมตาดูโลกพอดี
ผู้บังคับบัญชาคนเก่าที่เคยพบลูกพี่ลูกน้องเอ็นดูเธอมาก ถึงกับพูดปากเปล่าว่าจะหมั้นหมายเธอกับหลานชายของตัวเอง
การเติบโตของลูกพี่ลูกน้องก็เป็นเรื่องราวเหมือนตำนาน
ตอนอายุสามขวบ เธอเป็นไข้สูงจนดูท่าจะไม่รอด อาสะใภ้กับอาเล็กทำงานอยู่ทางใต้ ส่วนปู่กำลังจะออกปฏิบัติภารกิจ จึงจำเป็นต้องรายงานผู้บังคับบัญชาเพื่อถอนตัว แล้วพาหลานสาวไปช่วยชีวิต
ผลคือภารกิจครั้งนั้น รวมถึงผู้บังคับกองร้อยที่เข้ามาแทนปู่ชั่วคราว ต่างไม่มีใครกลับมา
ตั้งแต่นั้นมา แม้จะไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ ลูกพี่ลูกน้องก็กลายเป็นแก้วตาดวงใจที่ทั้งบ้านยกย่อง!
【ระบบ มียาล่องหนไหม?】
เพราะเธอไม่มีเงินเก็บ ร้านค้าในระบบจึงยังไม่เปิด ตามที่ระบบบอก ทรัพย์สินต้องมีมูลค่าขั้นต่ำ 100 ถึงจะเปิดร้านค้าขั้นพื้นฐานได้
365: 【มีได้ ราคา 50 หยวน】
หร่วนเซี่ยนเซี่ยน: 【ได้ พอร้านค้าเปิดแล้ว ถ้ายาล่องหนราคาต่ำกว่า 50 หยวน แล้วฉันยังต้องเสียเงินกับแกอีกสักเฟินเดียว ฉันจะฆ่าตัวตาย】
365: 【สิบหยวน! สิบหยวนโอเคไหม!】
ตอนนี้หมูยังราคาจินละ 7 เหมา แม้ยาล่องหนจะเหลือแค่สิบหยวน หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็ยังเสียดายเงิน แต่เพื่อแผนการ เธอจำเป็นต้องจ่าย!
พอได้ยาล่องหนมา หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็เดินไปที่โต๊ะยาว ปัดหนังสือพิมพ์กองหนึ่งบนโต๊ะให้ร่วงลงพื้น เกิดเสียง “เพียะ” ดังพอได้ยิน
จากนั้นก็รีบวิ่งกลับห้อง
“ใครน่ะ?” วินาทีถัดมา เสียงถามก็ดังมาจากห้องหนังสือ
ประตูเปิดออก คุณปู่เดินออกมาด้วยตัวเอง เดินวนรอบห้องหนึ่งรอบ พอเห็นหนังสือพิมพ์ที่ตกอยู่บนพื้น ร่างกายก็ผ่อนคลายลงมาก
ระหว่างทางกลับ เขายังไม่วางใจ จึงผลักประตูห้องเก็บของของหร่วนเซี่ยนเซี่ยนเข้าไปอีกครั้ง แสงจันทร์ส่องให้เห็นว่าเธอกำลังหลับสนิท เขาถึงค่อยโล่งใจอย่างแท้จริง
พอประตูปิด หร่วนเซี่ยนเซี่ยนก็กินยาล่องหน แล้วตามคุณปู่กลับไปที่ห้องหนังสือ
พอถูกขัดจังหวะ การประชุมก็ไม่มีเหตุผลให้ดำเนินต่อ เขาโบกมือไล่ครอบครัวของลูกชายทั้งสองให้กลับขึ้นไปพักผ่อน ส่วนตัวเองนั่งอยู่ในห้องหนังสือ
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร อาจจะ 10 นาที หรือครึ่งชั่วโมง คุณปู่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือก็ขยับตัว
เขาปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ ล็อกประตูห้องหนังสือจากด้านใน แล้วเดินไปที่ชั้นหนังสือ หมุนรูปปั้นประธานบนชั้นไปทางซ้ายสามรอบ แล้วหมุนไปทางขวาห้ารอบ
เสียงกลไกดังขึ้น แผ่นไม้ใต้โต๊ะดีดตัวเปิดออก ไอ้แก่ก้มลงไปใกล้ ๆ ยื่นมือเข้าไปคลำ ครู่ต่อมาก็หยิบกล่องขนมเปี๊ยะรูปพี่น้องวีรสตรีทุ่งหญ้าออกมา
เขานับเงินออกมาห้าร้อยหยวน แล้วลุกขึ้นจัดช่องลับให้กลับเป็นเหมือนเดิม
หร่วนเซี่ยนเซี่ยนมองทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่กะพริบตา จนกระทั่งคุณปู่ถือเงินออกไปและล็อกห้องหนังสือ เธอถึงลงมือ
เธอเลียนแบบท่าทางของคุณปู่ เปิดช่องลับแล้วยื่นมือเข้าไป พื้นที่ข้างล่างไม่เล็กเลย เธอหยิบกล่องขนมออกมาก่อน แล้วเอาเงินทั้งหมดข้างในไป
【ระบบ ระบบ เปิดร้านค้าได้หรือยัง? ฉันอยากซื้อมิติส่วนตัว】
365: 【ติ๊ง! ตรวจพบว่าทรัพย์สินของโฮสต์มีมูลค่าเกิน 100 ร้านค้าระดับหนึ่งเปิดให้บริการแล้ว เลือกมิติส่วนตัวที่ถูกใจได้เลย】
เธอไม่มีเวลาดูอย่างอื่น มือเล็ก ๆ จิ้มไปที่หมวดมิติส่วนตัว
【ถุงเก็บของ】: 1000
【แหวนมิติ】: 5000
【มิติเติบโตได้ ขนาด 5 ลูกบาศก์เมตร】: 500
หร่วนเซี่ยนเซี่ยน: ???
นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน?
365: 【สมเหตุสมผลสิ ต่อไปโฮสต์สามารถเพิ่มพื้นที่ในมิติได้ทีละหนึ่งลูกบาศก์เมตรหรือสิบลูกบาศก์เมตร สักวันหนึ่งก็จะสร้างแดนสุขาวดีที่มีทั้งภูเขา สายน้ำ และบ่อน้ำทิพย์ได้】
【ทำไมกล่องนี้ดูหอมจัง?】หร่วนเซี่ยนเซี่ยนนับเงินห้าร้อยหยวน แล้วโบกมือเล็ก ๆ 【เอาอันนี้แหละ】
พอได้มิติส่วนตัวมา เธอก็ยัดหัวเข้าไปในช่องลับครึ่งหนึ่ง มืดเกินไปจนมองไม่เห็นว่าช่องลับใหญ่แค่ไหน เธอเพียงคิดในใจ กล่องทั้งห้าใบข้างในก็ถูกเก็บเข้าไปจนหมด!
จุดหมายต่อไป ห้องนอนของพ่อแม่!