โดยเฉพาะตอนนี้ชั้นเรียนก็ขึ้นชั้นประถมปีที่สามภาคเรียนที่สองแล้ว ห้องนี้ปรับตัวเข้าหากันมาสามปีเต็ม ครูหลี่เป็นคนดูแลมาตั้งแต่ต้น
นี่ก็เป็นข้อเสียอย่างหนึ่งของการข้ามชั้น
การเปิดทางให้ตัวเองจึงยากขึ้นกว่าเดิม
จั่วหมิงเสวียนยิ่งได้ใจขึ้นมาทันที เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจเจตนาของครูหลี่แล้ว จึงตั้งใจจะสั่งสอนจั่วเฉ่าให้รู้สำนึกเสียบ้าง
ความแค้นเก่าใหม่สุมรวมกัน เขาเคยเสียท่าให้จั่วเฉ่ามานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ยิ่งแพ้ก็ยิ่งสู้ แพ้แล้วแพ้อีกก็ยังไม่ยอมเลิก
พอรู้ว่าตัวเองสามารถบังสายตาจั่วเฉ่าได้ ทุกครั้งที่ครูเขียนกระดาน เขาก็จงใจส่ายหัวไปมา
จั่วเฉ่าขอเปลี่ยนที่นั่งแต่ไม่สำเร็จ พอกลับมา จั่วหมิงเสวียนก็ยิ้มเยาะอย่างไม่คิดปิดบัง
วันนั้นหลังเลิกเรียน
ระหว่างทางกลับบ้าน จั่วหมิงเสวียนถูกคนเอากระสอบป่านคลุมหัวแล้วซ้อม
เขาร้องไห้กระจองอแงกลับถึงบ้าน บอกว่ามีสัตว์ประหลาดลงมาจากภูเขา สัตว์ประหลาดตัวนั้นเก่งกาจมาก เขาไม่ทันเห็นแม้แต่เงา
เขาฟังเรื่องผีจากคุณย่าจั่วมามากมาย พอดึงกระสอบป่านออกแล้วไม่เห็นใคร ก็เผลอคิดไปทางเรื่องผีสางเทวดา
ทุกวันจั่วหมิงเสวียนหวาดกลัวมากทั้งขาไปและขากลับโรงเรียน กลัวว่าจะมีผีสาวมาจับตัวเขาไปดูดพลังชีวิต
คุณย่าจั่วเล่าเรื่องผีให้ฟัง ก็เพื่อให้หลานชายรู้จักยำเกรงอันตรายในป่าลึก
เธอเองก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย
คืนนั้นเสียงด่าของคุณย่าจั่วดังก้องไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
“ไอ้คนสารเลวบ้านไหน กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ อย่าให้ฉันจับได้นะ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตแก่ ๆ ของฉัน ฉันก็ไม่ปล่อยมันไปแน่!”