ถึงอย่างนั้น พอถึงเวลา สองพี่น้องก็ลุกจากเตียง ต่างคนต่างมีรอยคล้ำใต้ตา
สวีหลิ่วหัวเราะเยาะ “เมื่อคืนพวกเธอสองคนไปจับผีกันมาหรือไง”
จั่วเฉ่าคลึงหว่างคิ้ว แล้วล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจนสะดุ้งหนาว
เธอแบ่งอุปกรณ์การเรียนเก่าของตัวเองให้จั่วฟางล่วงหน้า จากนั้นก็ซื้อชุดใหม่ให้ตัวเอง
ก่อนเข้าเรียน เธอไปหาครูหวังเพื่อคืนหนังสือก่อน
ครูหวังสุ่มถามคำถามจากหนังสือหลายข้อ เพื่อยืนยันว่าจั่วเฉ่าอ่านจริงและเข้าใจเนื้อหาจริง
ครูหวังลูบหัวจั่วเฉ่า “สูงขึ้นแล้วนะ หนังสือพวกนี้ฉันยืมมาจากในเมือง เธอหาเวลาว่างอ่านดูนะ”
“ขอบคุณค่ะครูหวัง”
“เอาละ ไปเอาหนังสือเรียนของเทอมนี้เถอะ เห็นไหม ครูคนนั้นชื่อครูหลี่ เป็นครูประจำชั้นคนใหม่ของเธอ”
“สวัสดีค่ะครูหลี่” จั่วเฉ่าทักทาย
ครูหลี่ยิ้มให้เธอ “ชั้นประถมสามไม่เหมือนชั้นต้น ๆ แล้ว ต้องตั้งใจเรียนให้มาก”
จั่วเฉ่าพยักหน้า “ค่ะครู หนูจะตั้งใจเรียน”
วันเปิดเทอมวันแรก ผู้อำนวยการถือโทรโข่งกล่าวเปิดภาคเรียนก่อน
พูดไปได้ครึ่งทางฝนก็ตก สนามเด็กเล่นเก่า ๆ กลายเป็นโคลนเลนไปหมด
ทุกคนจึงแยกย้ายกันตรงนั้น กลับเข้าห้องเรียนของตัวเอง
จากนั้นครูประจำชั้นก็กล่าวต่อ
“ไม่ได้เจอกันตลอดปิดเทอมฤดูหนาว ทุกคนคงสนุกกันมากสินะ ตอนนี้กลับมาโรงเรียนแล้วก็ต้องตั้งใจเรียนกันได้แล้ว ชั้นประถมสามเป็นปีสำคัญ เป็นช่วงเชื่อมต่อระหว่างระดับชั้น”
“นักเรียนบางคนต้องระวังเป็นพิเศษ ผลการเรียนที่ทำได้ตอนอายุน้อยยังไม่ได้บอกอะไร พื้นฐานต่างหากที่สำคัญที่สุด เด็กผู้หญิงมักไม่มีแรงฮึดในระยะยาว อย่าใจร้อนหวังแต่ผลเร็ว”