ก่อนการสอบปลายภาค ผู้อำนวยการโรงเรียนกับครูอีกสามคนพานักเรียนออกเดินทาง โดยมีครูหลี่และครูหวังรวมอยู่ด้วย
ทั้งคณะมุ่งหน้าไปยังเมืองหยาง
ตลอดทางผู้อำนวยการโรงเรียนตึงเครียดอย่างมาก คอยจับตาดูเด็ก ๆ อย่างใกล้ชิด
จั่วเฉ่ามาที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
ในสายตาเธอ แม้จะเป็นเพียงตึกเตี้ย ๆ เก่าโทรม แต่ก็ยังทำให้เด็ก ๆ ทุกคนอุทานด้วยความตื่นตะลึง
เมื่อเวลาผ่านไป พ่อค้าแม่ค้าก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ
จั่วฟางรู้สึกว่าตาของตัวเองมองไม่ทันแล้ว
“ที่นี่มีบ้านเยอะจัง บ้านก็สูงมากด้วย” จั่วฟางกระซิบบอกจั่วเฉ่า
สถานที่แปลกตาทำให้เธอทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว เธอจับมือน้องสาวไว้แน่น “อย่าเดินไปไหนเองนะ ครูบอกแล้วว่าในเมืองอันตราย ฉันต้องคอยดูแลเธอให้ดี”
จั่วเฉ่าพูดไม่ออกอยู่บ้าง
จั่วหมิงเสวียนส่งเสียงโวยวายอยู่ข้าง ๆ
ระหว่างเดินผ่านแผงขายของเล็ก ๆ แผงหนึ่ง จั่วเฉ่าซื้อถังหูลู่มาไม้หนึ่ง
ราคาแค่ไม่กี่เหมา แต่ก็เรียกสายตาอิจฉามาได้ไม่น้อย
ถังหูลู่รสเปรี้ยวอมหวาน เธอกับจั่วฟางแบ่งกันกิน
จั่วหมิงเสวียนเดินตามติด ๆ จ้องถังหูลู่ไม่วางตา กลืนน้ำลายไม่หยุด
จั่วเฉ่าไม่สนใจเขา กัดกินทีละลูกจนหมด เปลือกน้ำตาลกรอบดังกร๊อบ ๆ เธอกินเร็วมาก เหลืออีกสองลูกที่จั่วฟางถือไว้ในมือ ค่อย ๆ เลียทีละนิดอย่างทะนุถนอม
พอเห็นจั่วเฉ่ากินไปตั้งหลายลูก จั่วหมิงเสวียนก็ทำสีหน้าอดกลั้นและน้อยใจ
จากนั้นเขาก็หันไปจ้องจั่วฟางอีก
จั่วฟางเอียงตัวหลบ ไม่ให้เขาเห็น
บางทีอาจเป็นเพราะได้ยินคุณย่าจั่วพูดบ่อย ๆ จั่วหมิงเสวียนจึงหลุดปากออกมาว่า “พวกแกเป็นผู้หญิงชั้นต่ำ”
จั่วเฉ่าตบหน้าจั่วหมิงเสวียนฉาดหนึ่ง
จั่วหมิงเสวียนอัดอั้นมานานแล้ว จึงร้องไห้โฮออกมา “ฉันจะกินถังหูลู่ ฉันจะกินถังหูลู่ ทำไมผู้หญิงถึงกินได้ ฉันก็อยากกินเหมือนกัน”