จั่วฟาง จั่วเฉ่า และจั่วหมิงเสวียนเป็นตัวแทนนักเรียนชั้นประถมต้น
ฝั่งชั้นประถมปลายยังมีนักเรียนอีก 6 คน ที่มีแค่หกคนก็เพราะ
ไม่มีนักเรียนวิชาภาษาอังกฤษมาร่วมได้ ผู้อำนวยการลองทดสอบด้วยตัวเองแล้วก็รู้สึกขายหน้าอย่างยิ่ง
ด้วยเหตุนี้ ผู้อำนวยการจึงเรียกจั่วฟางมาคุยตามลำพังโดยเฉพาะ
เขาให้กำลังใจเธอว่าต้องตั้งใจเรียน หากต้องการอะไรก็บอกเขาได้เลย
เพราะทั้งโรงเรียนมีเธอเป็นต้นกล้าอยู่คนเดียว
แน่นอนว่าภาษาอังกฤษของจั่วเฉ่าก็ไม่เลวเหมือนกัน แต่จั่วเฉ่าไปอยู่กลุ่มเรียงความแล้ว
จั่วฟางรู้สึกหวาดหวั่นมาก
ในสายตาเธอ ครูเป็นขุนนางใหญ่โตแล้ว เธอกลัวครู ยิ่งกลัวผู้อำนวยการเข้าไปใหญ่
เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อำนวยการ สมองของจั่วฟางก็ว่างเปล่า ไม่รู้เลยว่าควรพูดอะไร
ผู้อำนวยการไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจ แค่ตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วบอกให้กลับไป
จั่วฟางกลับไปเล่าให้จั่วเฉ่าฟัง จั่วเฉ่ารู้สึกว่าพี่สาวเป็นท่อนไม้จริง ๆ
โอกาสดี ๆ แบบนี้ที่จะไต่ตามไม้ขึ้นไป ไม่ฉวยตอนนี้แล้วจะรอเมื่อไร
โรงเรียนประถมแห่งนี้ขูดรีดจนหมดตัวก็ไม่มีอะไรเหลือให้ขูดแล้ว
โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ สื่อการเรียนอันน้อยนิดที่มีอยู่ก็เป็นจั่วเฉ่าที่หามาให้ทั้งนั้น
เธอสอนจั่วฟางว่าควรพูดอย่างไร
แต่สุดท้ายก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงเขียนรายการลงกระดาษแผ่นหนึ่ง ให้จั่วฟางเอาไปยื่นให้ผู้อำนวยการตรง ๆ
ในนั้นระบุว่าต้องการเทปภาษาอังกฤษเพิ่ม ข้อสอบ หนังสือนิทานภาษาอังกฤษ และพจนานุกรมอ็อกซ์ฟอร์ดภาษาอังกฤษ
จั่วฟางอิดออดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูห้องผู้อำนวยการอีกครั้ง