การแข่งขันวิชาการกำหนดเวลาไว้ตอนเก้าโมงเช้า
วันก่อนหน้า ครูพาทุกคนไปดูเส้นทางกันแล้ว
ทุกคนต่างแยกย้ายไปยังห้องสอบของตัวเอง
จั่วเฉ่าเข้าไปสอบ หัวข้อเรียงความธรรมดามาก ให้เขียนเล่าเรื่องที่น่าจดจำเรื่องหนึ่ง
เขียนง่ายก็จริง แต่ก็ไม่ง่าย
จั่วเฉ่าเลือกเขียนเรื่องเล็ก ๆ เรื่องหนึ่ง โดยใช้เรื่องนั้นสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของเมืองหยางและหมู่บ้านหลิ่งอวิ๋นตลอดหลายปีที่ผ่านมา จากนั้นก็เปรียบเทียบความแตกต่างของทั้งสองแห่ง ก่อนจะปิดท้ายด้วยภาพความหวังและความปรารถนาที่มีต่อหมู่บ้านหลิ่งอวิ๋น
เมื่อหามุมเขียนได้แล้ว การเรียบเรียงเป็นบทความก็เป็นเรื่องง่ายสำหรับจั่วเฉ่า
เวลาสอบสองชั่วโมงครึ่ง ถือว่าเหลือเฟือ
ก่อนหมดเวลา เธอยังตรวจคำผิดอีกรอบ
จั่วเฉ่ารู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องแก้แล้ว จึงส่งกระดาษคำตอบก่อนหมดเวลาสิบห้านาที
วิชาภาษาอังกฤษของจั่วฟางใช้เวลาสอบแค่สองชั่วโมง หลังสอบเสร็จเธอไม่ได้ไปไหน แต่รอจั่วเฉ่าอยู่หน้าห้องสอบ มือยังถือสมุดเล่มเล็กที่จดไว้
จั่วเฉ่าเดินเข้าไปตบไหล่จั่วฟาง “สอบเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังอ่านอยู่อีกล่ะ”
จั่วฟางยิ้ม “ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
ถ้าจั่วเฉ่าไม่ได้ห้ามไว้ ตอนออกจากบ้านจั่วฟางคงหอบพจนานุกรมอ็อกซ์ฟอร์ดเล่มหนาเท่าอิฐมาด้วยแล้ว
จั่วฟางบอกว่า “ไปกินข้าวกลางวันกันเถอะ”
ที่โรงอาหาร พวกเธอทยอยเจอนักเรียนรุ่นพี่ทีละคนสองคน
จากปากของพวกเขา จั่วเฉ่าถึงได้รู้ว่าเช้าวันนี้จั่วหมิงเสวียนหายตัวไป
เพราะอย่างนั้นตอนเดินทางไปห้องสอบวันนี้จึงไม่มีครูมาส่ง เพราะทุกคนออกไปตามหาจั่วหมิงเสวียนกันหมด