หมู่บ้านหลิ่งอวิ๋น
สวีหลิ่วยังไม่พ้นช่วงอยู่ไฟ หน้าต่างกับประตูห้องจึงปิดสนิท
ผู้หญิงที่อยู่ไฟห้ามอาบน้ำ อากาศในห้องจึงอับทึบ แถมยังมีกลิ่นเปรี้ยวเหม็นอับจากการหมักหมมปะปนอยู่
ห้องเหม็นอับ เจ้าตัวเล็กก็ร้องไห้กลางดึกจนไม่ได้นอน สุดท้ายจั่วต้าหยางกับสวีหลิ่วเลยแยกห้องกันนอน
ถ้าไม่ใช่เพราะอยากเห็นลูกชาย จั่วต้าหยางคงไม่อยากเข้าห้องนี้ด้วยซ้ำ
นี่ก็เป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของหมู่บ้าน
ผู้หญิงที่มีประจำเดือนกับผู้หญิงที่อยู่ไฟ ห้ามนอนเตียงเดียวกับผู้ชาย
ไม่อย่างนั้นจะขัดโชคลาภของผู้ชาย
พูดถึงเมื่อก่อนตอนออกไปทำงาน จั่วต้าหยางก็ทำงานสามวันอู้สองวัน
ตอนนี้สวีหลิ่วอยู่ไฟจนลุกจากเตียงไม่ได้ ต่อให้จั่วฟางขยันแค่ไหน ด้วยวัยที่ยังน้อย ก็ไม่มีทางจัดการงานทั้งในบ้านนอกบ้านได้ทั้งหมด
ตั้งแต่สวีหลิ่วอยู่ไฟ จั่วต้าหยางก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ ตกเย็นก็ไม่กลับบ้าน
ตอนนี้เขามีลูกชายแล้ว แถมยังได้มาหลังทำหมัน ความอัดอั้นในใจก็คลายลง
เขารู้สึกว่าตัวเองมีหน้ามีตา เลยเริ่มออกไปเดินเตร่อีกครั้ง
เวลาไปรวมกลุ่มกับคนอื่นแล้วล้อเลียนพวกไร้ทายาทในหมู่บ้าน เขาเป็นคนตะโกนเสียงดังที่สุด
ช่วงอยู่ไฟ ตามธรรมเนียมเก่าของหมู่บ้าน ผู้ใหญ่ควรมาช่วยแบ่งเบาภาระและประคับประคองครอบครัวเล็ก ๆ บ้าง
แต่สวีหลิ่วเป็นลูกสะใภ้ที่ถูกเลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็กของบ้านสกุลจั่ว
หลังพ่อแม่ของจั่วต้าหยางเสียไป ทั้งสองคนก็ช่วยกันประคองชีวิตมาอย่างนี้
ไม่มีพ่อแม่คอยช่วยเหลือ การเลี้ยงลูกย่อมลำบากกว่าเดิม
ป้าหงแวะมาบ้างเป็นครั้งคราว ช่วยสวีหลิ่วจัดการงานในบ้าน
“บ้านนี้ขาดคน แล้วทำไมผัวเธอถึงไม่กลับบ้านทุกวันล่ะ?”