จั่วต้าหยางสูบบุหรี่เข้าไปลึก ๆ แล้วถามว่า “จั่วเฉ่า เงินที่ไหนมาเรียนหนังสือ?”
จั่วเฉ่าหยิบหมั่นโถวขึ้นมายัดเข้าปาก
เธอหยิบอีกลูกโยนให้จั่วฟาง
“เอ๊ะ—” จั่วฟางยื่นมือมารับอย่างลนลาน
สวีหลิ่วทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด นี่มันหมั่นโถวแป้งขาวทั้งนั้น แต่เห็นแก่เนื้อหมูที่ได้มา เธอจึงกลืนคำพูดลงคอไป
จั่วเฉ่าแทะหมั่นโถวไปเรื่อย ๆ
จั่วต้าหยางรอจนเธอกินเสร็จอย่างใจเย็น
เขาไม่เคยใจเย็นกับจั่วเฉ่าขนาดนี้มาก่อน
“ไอ้ที่เธอได้มาน่ะ...ค่าเรียงความ” แค่สองคำนี้ก็ทำเอาจั่วต้าหยางพูดแล้วรู้สึกร้อนปาก “ตกลงหาเงินมาได้เท่าไร?”
สวีหลิ่วเช็ดมือแล้วเดินเข้ามาด้วย “พูดมาตามตรง ยังเหลือเงินอีกเท่าไร?”
สองสามีภรรยาได้ยินเรื่องมาจากคนในหมู่บ้านแล้ว
จั่วเฉ่าไม่ได้เรียนชั้นประถมหนึ่งเลย ส่วนชั้นประถมสองก็เรียนแค่เทอมเดียว
ถ้าเทอมหน้าไปเรียนต่อ ก็จะข้ามไปเรียนชั้นประถมสามเลย
ทั้งคู่ไม่ได้เรียนหนังสือมามากนัก แต่ก็รู้ว่าการข้ามชั้นเป็นเรื่องที่เด็กฉลาดมาก ๆ เท่านั้นถึงจะทำได้
จั่วเฉ่าตอบสวีหลิ่วว่า “ไม่มีเงินแล้ว จ่ายค่าเล่าเรียน ซื้อเครื่องเขียนไปหมดแล้ว”
เธอล้วงกระเป๋าแบบขอไปที แล้วหยิบเหรียญห้าเหมาออกมา
สวีหลิ่วตาเป็นประกาย รีบยื่นมือมาหยิบทันที
จั่วเฉ่าเอามือไขว้ไว้ด้านหลัง ไม่ยอมให้สวีหลิ่ว “ทำอะไร นี่เป็นค่าเล่าเรียนเทอมหน้าของฉันนะ”