เธอวิ่งจนหอบแฮก ระบบพูดขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงยียวนว่า “ข้าบอกเจ้าแล้ว ให้ประพฤติดีในบ้านสกุลเว่ย เจ้าก็ไม่ยอม ต้องเด่นเกินใคร จนป่านนี้ มาอยู่ในหุบเขาแบบนี้ จะเอาอะไรก็ไม่มี ถูกส่งกลับมาแล้วใช่ไหมเล่า”
ในหมู่บ้าน ไม่เหมือนในเมือง เรื่องนิดเรื่องหน่อยก็ดังไปทั่ว
หมู่บ้านหลิ่งอวิ๋นที่ดินกว้างแต่คนน้อย
บ้านสกุลจั่วก็ตั้งอยู่ริมหมู่บ้าน ต้องวิ่งไปไกลทีเดียวถึงจะเจอใครสักครอบครัว
จั่วต้าหยางวิ่งตามแค่แป๊บเดียวก็หยุด
จั่วเฉ่าเหลือบมองข้างหลัง แค่คิดนิดเดียวก็เข้าใจว่าทำไม
ในนิยายเรื่องนั้น จนกระทั่งจั่วต้งเหลียงเกิด เธอถึงถูกพากลับมา
คนคนหนึ่งชัดแจ้งแล้ว หน่วยวางแผนครอบครัวก็ยัดกลับเข้าไปไม่ได้ ได้แต่ปรับเงิน
ทรัพย์สินบ้านสกุลจั่วสะอาดยิ่งกว่าใบหน้าพระเอกเสียอีก
ค่าปรับค้างอยู่เรื่อยๆ สุดท้ายก็เงียบหายไป
จั่วเฉ่าคิดได้ดังนั้น ก็ก้าวเท้าจะไปที่ทำการหมู่บ้าน
คราวนี้ถึงคิวระบบระเบิดอารมณ์ “เจ้าจะทำอะไร!?”
จั่วเฉ่ายิ้ม “เจ้าไม่มีสำนึกเลยหรือไง ก็ต้องสนองนโยบายปัจจุบันสิ”
“เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง? นั่นน้องชายแท้ๆ ของเจ้านะ”
เธอไม่มีความรู้สึกอะไรกับพระเอกผู้รวมมหาโชคชาตานั่น ผู้เป็นน้องชายทางสายเลือด
มีแต่ความอิจฉาริษยาและขุ่นเคือง
ทำไมพอเธอเกิดมาไม่มีใครต้อนรับ ถูกส่งไปเป็นภาระคนอื่น ต้องดิ้นรนอยู่ด้วยตัวเอง
ในขณะที่เขากลับเกิดท่ามกลางความรักและความคาดหวัง
ยิ่งเธอเป็นร่างเดิมนานเท่าไหร่ ความแค้นนี้ก็ยิ่งพอกพูนขึ้นเท่านั้น
ในบ้านสกุลจั่ว
สวีหลิ่วประคองท้องของตน ระมัดระวังมองออกมาจากประตู