จั่วเฉ่าเก็บเงินที่จั่วไฉ่หยุนให้ไว้เรียบร้อย
เงินยิ่งมากยิ่งดีเสมอ
จั่วเฉ่ามองหน้าจั่วไฉ่หยุน อดไม่ได้ที่จะถามว่า "คุณอา แล้วต่อไปจะเอายังไง"
"พ่อหนูเขาไปติดหนี้ข้างนอก เรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ แก้ไขอะไรไม่ได้ จะทำยังไงได้ ก็ใช้ชีวิตแบบนี้ไป"
"เสี่ยวเฉ่า หนูอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว พวกคนในบ่อน ถ้าถูกบีบจนมุม ไม่รู้จะทำอะไรลงไป"
"ตอนแรกจะซื้อตั๋วรถไฟให้หนู แต่รอไม่ไหวแล้วจริง ๆ ลุงโหย่วไฉเขามาตรวจที่หยางเฉิงพอดี หนูตามเขาไปขึ้นรถบัสกลับหมู่บ้านหลิ่งอวิ๋น ขากลับต่อรถต้องฟังเขา อย่าเที่ยวเตร่ ข้างนอกมันวุ่นวาย รอให้ถึงหลิ่งอวิ๋นก่อน"
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงจั่วไฉ่หยุนก็ลังเล
"ไม่ได้โทรหาพ่อหนูสักพักแล้ว ไม่รู้ว่าทางนั้นเป็นยังไงบ้าง เงินนี้ อาไม่บอกพ่อหนู หนูเก็บไว้เอง ถ้าขาดอะไร ก็ซื้อเติมเองเงียบ ๆ ก็พอ"
"ช่างเถอะ หนูก็ไม่ต้องให้อาสอน"
ในนิยายเล่มนั้นเคยกล่าวถึงว่าเว่ยฉางจื้อถูกคนทวงหนี้ตามถึงที่
แต่เขียนไว้ไม่มาก
บทของจั่วเฉ่าเองก็ไม่มาก พูดถึงบ้านสกุลเว่ยที่จั่วเฉ่าไปอาศัยอยู่มากกว่า
เรื่องราวในบ้านเว่ย ล้วนรู้จากปากป้าโม่ทั้งนั้น
ในนิยาย แม้นางจะทำงานหนักในบ้านเว่ย แต่ก็ไม่เคยเจอเรื่องเลวร้ายขั้นสุด
อย่างวันนี้
จากเรื่องวันนี้ก็ดูออกว่าเว่ยฉางจื้อเป็นคนไม่เลือกวิธีทำเพื่อให้ถึงเป้าหมาย