สามีภรรยาแลกเปลี่ยนสายตากัน
จั่วต้าหยางแสยะยิ้ม “ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรอยู่ มาทำเป็นคนดีตอนนี้”
ได้ยินว่าจั่วไฉ่หยุนยอมส่งเงินกลับบ้าน สามีภรรยาแลกเปลี่ยนสายตากัน สีหน้าผ่อนคลายลง
จั่วต้าหยางจ้องจั่วเฉ่า “แกไปซักผ้าให้ลุงซะ”
จั่วเฉ่าสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงพวกเขาอ่อนลง
แน่นอนว่าเธอก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะส่งเธอไปโรงเรียนจริง ๆ หรอก
วันนี้เท่านี้ก็พอแล้ว จั่วเฉ่าไม่ได้เซ้าซี้ต่อ
จั่วเฉ่าทำตามโดยไปรวบเสื้อผ้าใส่ตะกร้าไม้ไผ่ ซึ่งสูงกว่าร่างของเธออีก
จั่วเฉ่าไปซักผ้า งานในครัวเลยตกเป็นของจั่วฟางพี่สาว
จั่วฟางเดินเข้าครัวอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
ระบบดีใจมาก มันรู้สึกว่าเรื่องราวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องเสียที
ถึงแม้การแสดงออกของจั่วเฉ่าจะยังห่างไกลอยู่มาก แต่อย่างน้อยก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี
ถ้าระบบทำได้ ตอนนี้มันคงจุดพลุฉลองสักหน่อย
จั่วเฉ่าลากเสื้อผ้าสกปรกไปริมแม่น้ำ ร้อนจนแทบทนไม่ไหว เธอล้างเท้าเล่นที่ริมตลิ่ง
เธอนั่งแช่เท้าอยู่ริมแม่น้ำ
พอนึกว่าได้เวลาแล้ว จั่วเฉ่าก็เอาเสื้อผ้าจุ่มน้ำให้เปียก แล้ว... ก็ไม่มีอะไรต่อ
จั่วเฉ่าใส่เสื้อผ้ากลับตะกร้าเหมือนเดิม
หิ้วตะกร้ากลับบ้าน
ข้าวเสร็จแล้ว ข้าวถั่วไม่ใช่ข้าวขาวล้วน
มีรำข้าวปนอยู่เยอะกับมันหวานต้มเละ รสชาติไม่ดีเลย มันฝืดคอ
แต่ปริมาณก็เยอะทีเดียว
จั่วเฉ่าสังเกตตั้งแต่ตอนมาแล้วว่า แถวนี้แม้แต่ร้านขายของชำยังต้องเดินตั้งสองกิโลเมตร