แม่เว่ยตบต้นขาฉาด "นั่นมันเงินที่พ่อผัวแกทิ้งไว้ ให้เก็บไว้ให้จ้วงจ้วงเรียนหนังสือ ไม่ใช่เหรอไง บ้านเรามีแต่แกน่ะที่มีเงินติดตัว คนอื่นเขาต้องรอให้เงินตกจากมือแกเท่านั้นสินะ"
เว่ยฉางจื้อจ้องไปที่จั่วเฉ่าไม่วางตา
ตอนที่เขากลับถึงบ้าน ก็พลิกค้นห้องที่จั่วเฉ่าอยู่จนทั่วแล้ว
แน่นอนว่าไม่พบอะไรเลย
บ้านก็มีแค่นี้เอง
เว่ยฉางจื้อคิดไปคิดมา ก็ยังรู้สึกว่าเงินน่าจะอยู่ที่ตัวจั่วเฉ่า
แววตาของเขาเหมือนหมาป่า กลึงกลอก วาววับด้วยประกายเจ้าเล่ห์
น้ำเสียงของเว่ยฉางจื้อเหมือนกับว่าร้อนใจเรื่องที่เงินหายไปจริงๆ "จั่วเฉ่า ที่บ้านก็หากันจนทั่วแล้ว เธอลองดูที่ตัวเธอสิ อยู่ในเสื้อผ้าหรือเปล่า"
จั่วเฉ่าหัวเราะเย็น "เงินหายไปตั้งมากขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องไปแจ้งฝ่ายป้องกันให้ดีๆ แกรั้งฉันได้แค่วันเดียว แต่อยู่ไปชั่วชีวิตไม่ได้หรอก เงินนี่มันมาได้ยังไง แล้วมันหายไปได้ยังไง พวกแกน่ะรู้ดีกว่าใคร"
สายตาของแม่เว่ยเหมือนจะฉีกเนื้อจั่วเฉ่าออกมาเคี้ยวกลืนทั้งเป็น
เล่นใหญ่มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องฉีกหน้ากากอยู่ดี
แม่เว่ยยื่นมือไปฉุดกระชากเสื้อผ้าของจั่วเฉ่า "ไอ้เด็กนี่ไม่มีใครสั่งสอน วันนี้ข้าจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่แกเอง—"
จั่วเฉ่าตอบสนองเร็วมาก เธอกระโดดหลบไปข้างหลัง
เธออ่านความคิดร้ายกาจของเว่ยฉางจื้อในวันนี้ออก และรู้ว่าเขาไม่มีทางยอมหยุดโดยที่ยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
จั่วเฉ่าหมุนตัววิ่งเข้าไปในครัว แล้วหยิบมีดทำครัวเล่มนั้นขึ้นมา
เธอพุ่งตรงไปที่เว่ยฉางจื้อ
มีดเล่มนี้เธอไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย
ถึงเว่ยฉางจื้อจะวิ่งหนีเร็ว แต่ที่แขนก็ถูกเฉือนไปคำหนึ่ง เลือดสดแทบจะทะลุเข้าไปในเบ้าตาของแม่เว่ย
การกระทำที่พลิกฟ้าคว่ำดินของจั่วเฉ่าทำให้ทุกคนสูดลมหายใจอย่างเยือกเย็น
ใบหน้าของเว่ยฉางจื้อกลายเป็นสีม่วงก่ำ เขากุมแขนไว้ ปากสั่นระริก
"แก แกแก—แกนี่"
จั่วเฉ่าสีหน้าดุดันเย็นชา เธอจ้องเขม็งไปที่เว่ยฉางจื้อ "วันนี้จะไปแจ้งฝ่ายป้องกัน หรือจะให้ฉันฟันแกตายอยู่ตรงนี้"
"เอาลงมาก่อน ค่อยๆ พูดกันดีๆ เรื่องนี้เราค่อยปรึกษาหารือกันทีหลัง"