จั่วเฉ่าบอกว่าจะกลับมาเร็ว ๆ และก็ไม่ผิดคำพูด หลังจากกินของอร่อยข้างนอกเสร็จ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก
เดินเล่นกลับมาที่บ้านตระกูลเว่ย
แต่แค่เพียงครู่เดียว บรรยากาศในบ้านตระกูลเว่ยกลับอึมครึมขึ้นอย่างน่าประหลาด
จั่วไฉ่หยุนทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว แต่เดิมตั้งใจจะให้จั่วเฉ่าล้างชาม แล้วจัดการเก็บกวาดห้องครัวต่ออีกหน่อย
ตัวเธอจะได้มีเวลาว่างมาดูลูก
ในฐานะแม่ สัญชาตญาณทำให้เธออยากอยู่กับลูกตลอดเวลา แต่เพราะงาน เธอจึงกลับไปทำงานก่อนจะอยู่เดือนครบด้วยซ้ำ
ตอนกลางคืนก็มีแต่เรื่องจุกจิกไม่หยุด เธอจึงทำได้แค่หาโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่กับลูก
แต่จั่วเฉ่าหายหน้าไปอย่างรวดเร็ว งานในครัวจึงตกเป็นของจั่วไฉ่หยุน
กว่าจั่วไฉ่หยุนจะเก็บกวาดเสร็จก็แสนลำบาก แม่เว่ยก็สั่งให้เธอไปซักเสื้อผ้าสกปรกที่กองไว้ตั้งแต่เมื่อวาน
"แล้วก็พวกผ้าอ้อมนั่น กองไว้ทั้งวัน กลิ่นแรงขนาดนี้ เธอไม่ได้กลิ่นหรือไง" แม่เว่ยพูดจาเหยียดหยาม
จั่วไฉ่หยุนบอกว่า "แม่คะ เอาไว้พรุ่งนี้กลางวันค่อยซักเถอะ ขอหนูอยู่เป็นเพื่อนจ้วงจ้วงหน่อยนะ"
"ไว้กลางวันซักเหรอ กลางวันใครจะซัก ไอ้ลูกติดนั่นน่ะเหรอ"
ไอ้เด็กสาวชั่วช้านั่นเมื่อก่อนก็ดูซื่อ ๆ ดี ใครจะคิดว่าเป็นพวกเสแสร้ง ตอนนี้ถึงได้เผยธาตุแท้ออกมา