จั่วเฉ่ากลายเป็นคนล่องหนในบ้านตระกูลเว่ยไปแล้ว
พวกเขาทำเหมือนกับว่าไม่มีจั่วเฉ่าอยู่ในบ้านหลังนี้เลยสักนิด
ตอนกลางวันจั่วไฉ่หยุนไปทำงาน ส่วนเว่ยฉางจื้อไม่รู้หายไปไหน
แม่เว่ยอุ้มเด็กน้อย พลางพูดจาแดกดันเป็นครั้งคราวว่า "ข้าเลี้ยงหมาตัวหนึ่งในบ้าน ทุกวันก็แค่เก็บเศษข้าวที่เหลือให้กิน มันยังรู้จักกระดิกหางให้ข้า ไอ้เด็กสาวที่อยู่ในบ้านไม่ยอมทำงานนี่ สามีที่ไปแต่งงานด้วยคงต้องทุบตีให้ตายแน่..."
"การทำร้ายคนมันผิดกฎหมาย ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต" จั่วเฉ่าพูด "สำนึกทางความคิดยังไม่พอ สมควรไปเรียนรู้เสียใหม่ ถ้าเรียนไม่รู้เรื่องก็ไปเดินขบวนประจานซะ"
คงเพราะรู้แล้วว่าจากจั่วเฉ่าไม่มีทางหาประโยชน์อะไรได้อีก
แม่เว่ยไม่พูดกับจั่วเฉ่าอีกเลยแม้แต่คำเดียว แม้แต่สายตายังเบี่ยงหลบจั่วเฉ่า
จั่วไฉ่หยุนกลับจากทำงาน บางครั้งก็มองมาที่เธอ พร้อมกับความผิดหวังเงียบงัน และถอนหายใจหนักหน่วง
ถึงแม้จั่วเฉ่าจะยังคงอาศัยอยู่ในห้องนี้ก็ตาม
แต่ทุกอย่างเหมือนถูกแบ่งแยกออกไปจากบ้านนี้แล้ว
เธอไม่กินข้าวในบ้านนี้ เธอรับผิดชอบทำความสะอาดห้องเก็บของเอง
ทันใดนั้นโลกของเธอก็เงียบสงบอย่างที่สุด อยู่ตัวคนเดียวตามลำพัง ท่ามกลางความกลมเกลียวของบ้านเว่ย รอบกายของเธอกลับเงียบสงัดไร้เสียงใด ๆ
หากจั่วเฉ่าเป็นเด็กอายุไม่ถึงหกขวบจริง ๆ
เธอคงรู้สึกหวาดกลัวและไม่เป็นตัวของตัวเองกับการเปลี่ยนแปลงนี้
เธอจะทบทวนว่าตัวเองทำอะไรผิด เธอจะไปขอโทษไปอ้อนวอนขอการให้อภัย
หลังจากได้รับการอภัยและกลับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนี้ได้อีกครั้ง ก็จะดีใจเกินคาด