เมืองหยาง บ้านสกุลเว่ย
วันที่สองที่จั่วไฉ่หยุนไม่กลับบ้าน เว่ยฉางจื้อกะว่าจะออกไปตามหา แต่ถูกแม่เว่ยห้ามไว้
“ข้าว่าเมียแกเนี่ยใจกล้าขึ้นทุกวันแล้วนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันต้องโดนเมียขี่หัวแน่ ต่อไปแกจะเอาที่ไหนไปสุขสบาย”
“แกเป็นผู้ชาย ผู้ชายในบ้านต้องเป็นใหญ่เป็นโต จะโดนผู้หญิงมาครอบงำไม่ได้”
“จ้วงจ้วงก็อยู่ในบ้าน เมียแกจะหนีไปไหนได้”
เว่ยฉางจื้อรู้สึกว่าแม่พูดมีเหตุผล
หนึ่งวัน สองวัน สามวัน ห้าวัน ระหว่างนี้ คนทวงหนี้ก็มาหาถึงบ้านอีกครั้ง
พอได้ยินว่าจั่วเฉ่าถูกส่งกลับบ้านนอกไปแล้ว เว่ยฉางจื้อก็นั่งไม่ติด
เขาคำนวณไม่ผิดหรอก บนตัวจั่วเฉ่าต้องมีเงินสักสองร้อย
นี่มันสองร้อยนะ
ถึงจะไม่พอใช้หนี้ที่เขาติดค้าง แต่ก็พอใช้คืนส่วนนึง ให้พวกนั้นเงียบไปได้พัก
แม่ลูกตระกูลเว่ยมาถึงโรงงาน แต่ถูกกั้นไว้ข้างนอก
จั่วไฉ่หยุนปรึกษากับทางโรงงานไว้ก่อนแล้ว เธอเล่าเรื่องหนี้พนันของตระกูลเว่ย ถ้าคนตระกูลเว่ยมาหา ก็อย่าให้พวกเขาเข้าโรงงาน
อาเฉินเห็นใจที่เธอชีวิตไม่ง่าย จึงตกลง
แม่ลูกตระกูลเว่ยเข้าโรงงานไม่ได้ แม่เว่ยก็โวยวายอยู่หน้าประตู
“คนตระกูลเว่ยทำงานที่นี่ ทำไมไม่ให้ฉันเข้าไป น่าสงสารผัวฉันตายเร็ว ทิ้งแม่ม่ายลูกกำพร้าไว้ อยู่ไปก็ไม่มีค่าอะไร สู้ตายไปซะยังดีกว่า”
เว่ยฉางจื้อยืนอยู่สักพัก รู้สึกทนขายหน้าไม่ไหว เลยหนีไปเงียบ ๆ