จั่วเฉ่ากลับมาที่บ้านสกุลจั่ว
สวีหลิ่วมองเธออย่างจับผิดไปทั่ว
“ให้แกซักเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เห็นแกตากเลย”
ถ้าสวีหลิ่วไม่พูดถึง จั่วเฉ่าก็เกือบลืมตะกร้าเสื้อผ้าที่บูดเน่าไปแล้ว
เธอโกหกส่งเดช “เสื้อผ้านั่นมันเหม็น ข้าเอาไปตากไว้หลังเขาแล้ว ก็เพราะกลิ่นมันแรงเกินไปน่ะ”
“เรื่องกระจอกแค่นี้ยังทำไม่ได้ พ่อแกพูดถูกจริง ๆ ก็แกน่ะแหละ ไปในเมืองสักเที่ยว เลยใจแตก” สวีหลิ่วกอดท้องฮึดฮัด
คืนนั้น สวีหลิ่วตอกย้ำกับจั่วเฉ่าอีกครั้ง ห้ามออกนอกบ้าน
จั่วเฉ่าอยู่บ้านอย่างสงบได้สองวัน
สวีหลิ่วอยากสั่งให้เธอทำงานเหมือนแต่ก่อน จั่วเฉ่าก็ทำถ้วยแตกสองใบ ตอกไข่แตกหนึ่งฟอง ซักเสื้อผ้าบูดเน่าไปตะกร้าแล้วตะกร้าเล่า
พอตีเธอ เธอก็วิ่งหนีออกนอกบ้าน
พอไล่ตาม เธอก็ร้องโวยวายลั่น
สามีภรรยาจั่วต้าหยางและสวีหลิ่วจึงกลัวเกินกว่าจะทำอะไร เพราะพวกเขาไม่กล้าทำเรื่องให้ลุกลามใหญ่โต แต่จั่วเฉ่ากลับไร้ความยับยั้งชั่งใจ
งานบ้านทั้งหมดเลยตกหนักอยู่ที่จั่วฟาง
“จั่วเฉ่าถูกป้าสอนเสียคนแล้ว จั่วฟางเอ๋ย เจ้าต้องไม่เอาอย่างมันนะ เจ้าเป็นคนที่แสนดีมาตลอด พอน้องชายเกิด เจ้าก็ช่วยเลี้ยงดูมันดี ๆ แบบนี้พอเจ้าแต่งงานไปก็จะมีที่พึ่งทางครอบครัวเดิม”
“เจ้าต้องรู้จักรับผิดชอบ ที่บ้านนี้พึ่งได้ก็มีแต่เจ้า”
จั่วฟางกำลังให้อาหารไก่ ฟังสวีหลิ่วพูดพร่ำไปเรื่อย
ไก่พวกนั้นเดินไปเดินมาในลานบ้าน อ้วนพีดี
จั่วเฉ่ามองแล้วน้ำลายสอ
มาหมู่บ้านหลิ่งอวิ๋นหลายวันแล้ว ยังไม่ได้กินข้าวดี ๆ สักมื้อ